Doradca Podatnika 51-52/2006 VAT

Czy naprawy gwarancyjne podlegają opodatkowaniu VAT? A jeśli tak, to kiedy powstaje obowiązek podatkowy?

Gwarancja jakości, określona w kodeksie cywilnym (art. 577-582), jest ważnym elementem konkurencji handlowej. Usunięcie wad fizycznych rzeczy albo dostarczenie rzeczy wolnej od wad jest obowiązkiem sprzedawcy w ramach zawartej umowy sprzedaży, a nie wzajemnym świadczeniem między dwoma podmiotami. Ze względu na to, że naprawy gwarancyjne nie stanowią świadczenia usługi w rozumieniu ustawy o VAT - nie podlegają ustawie o VAT. Naprawa gwarancyjna jest elementem kalkulacyjnym ceny towaru i nie stanowi jakiegokolwiek świadczenia usługi niezależnej od dostawy towaru.

Dlatego gwarancje mają zawsze charakter nieodpłatny. Jeżeli dostawca dokonał naprawy sprzedanego towaru i jej kosztami z tego tytułu nie obciążył firmy, to należy uznać, że zakwalifikował tę naprawę do naprawy gwarancyjnej. Ani po stronie dostawcy, ani po stronie kupującego nie powstanie więc obowiązek podatkowy w VAT. Nieprawidłowe byłoby postępowanie firmy polegające na wystawieniu faktury wewnętrznej i naliczeniu podatku należnego od tej naprawy (tak jak w przypadku importu usługi), a także jednoczesnym dokonaniu odliczenia tego podatku jako VAT naliczonego, ani też wystawieniu faktury obciążającej kontrahenta.

W praktyce spotykamy często sytuacje, gdy sprzedawca uznaje, że nie jest obowiązany do dokonania naprawy gwarancyjnej (nieodpłatnej), ale może naprawić rzecz odpłatnie. W takiej sytuacji naprawa uszkodzonego towaru nie jest naprawą gwarancyjną, a po prostu świadczeniem usługi naprawy, która podlega VAT. Sposób rozliczenia zależy od miejsca świadczenia, a to w przypadku usług związanych z majątkiem ruchomym jest określone w art. 27 ust. 2 w zw. z art. 28 ustawy o VAT.

Należy podkreślić, że w przypadku usług na majątku ruchomym rzeczowym istnieje możliwość zmiany miejsca opodatkowania. Jak stanowi art. 28 ust. 7, jeżeli nabywca tych usług podał świadczącemu numer identyfikacyjny, pod którym jest zidentyfikowany w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym usługa została faktycznie wykonana, wówczas miejscem świadczenia usługi jest państwo, które wydało ten numer, jednakże pod warunkiem, że towary te po wywiezieniu z terytorium państwa członkowskiego, na którym usługi te zostały faktycznie wykonane (oczywiście reguła ta nie będzie miała zastosowania w przypadku, gdy usługa ta jest wykonywana na terytorium państwa trzeciego).

Oznacza to w rezultacie, że podatnicy mają rzeczywisty wybór między dwoma miejscami, w których usługa może być opodatkowana. PRZYKŁAD Jeżeli francuska firma wykonuje we Francji usługę naprawy na rzecz polskiego podatnika, wówczas mogą mieć miejsce następujące przypadki:

• Gdy nabywca polski jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce, ale nie podał swojego numeru kontrahentowi - miejscem opodatkowania jest Francja.
• Gdy nabywca polski nie jest podatnikiem zarejestrowanym VAT - miejscem opodatkowania jest Francja.
• Gdy nabywca polski jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i podaje swój numer identyfikacyjny francuskiemu kontrahentowi, miejscem opodatkowania jest Polska.
• Gdy nabywca polski jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w innym niż Polska państwie członkowskim i podał kontrahentowi ten numer identyfikacyjny w tym innym państwie - miejscem opodatkowania jest to inne państwo członkowskie.
  

Dla polskiego nabywcy - podatnika VAT, któremu przysługuje prawo do nieograniczonego odliczenia podatku naliczonego na zasadach ogólnych, lepszym rozwiązaniem jest uznanie za miejsce świadczenia Polski. Wówczas podatek polski jest niezwłocznie odliczany.

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.