Doradca Podatnika 01/2007 Podatek dochodowy

Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego Ministra Finansów z 28 listopada 2006 r. nr DD7/033-182/ML/06/234

Pytanie podatnika

Czy płacąc za dzierżawę maszyny spółka powinna pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych? Jeżeli na spółce ciąży taki obowiązek, to w jakiej wysokości powinna pobierać zryczałtowany podatek, nie posiadając certyfikatu rezydencji podatkowej firmy z Niemiec, a w jakiej wysokości po uzyskaniu tego certyfikatu?

Odpowiedź urzędu

Spółka zawarła umowę dzierżawy maszyn klejących z firmą zarejestrowaną dla celów podatkowych w Niemczech. Stosownie do przepisów art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT), podatek dochodowy z tytułu uzyskanych w Polsce przez podatników nieposiadających na terenie Polski siedziby lub zarządu, przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego wynosi 20 proc. przychodów.

Artykuł 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, iż przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Stosownie zatem do art. 12 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej należności licencyjne, powstające w Polsce i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech, mogą być opodatkowane w Niemczech. Przy czym określenie "mogą być opodatkowane" oznacza w rozpatrywanej sprawie prawo Polski do opodatkowania takich dochodów, nie zaś prawo podatnika do "wyboru" miejsca opodatkowania jego dochodów.

Ponadto, w art. 12 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej, strony tej umowy ustaliły, iż w państwie źródła, czyli w państwie, w którym należności licencyjne są wypłacane, stawka podatku nie może przekroczyć 5 proc. kwoty brutto należności licencyjnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej, określenie "należności licencyjne" oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Postanowienie to stosuje się odpowiednio do różnego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej przy stosowaniu umowy przez Polskę, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z polskim prawem w zakresie podatków, do których ma zastosowanie umowa polsko-niemiecka, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego polskiego ustawodawstwa podatkowego będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne.

Polskie przepisy podatkowe nie definiują pojęcia urządzenia przemysłowego, handlowego czy naukowego. Jedynie w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stwierdza się, iż przez urządzenie przemysłowe należy rozumieć także środki transportu. Wobec braku definicji ustawowych polskie prawo podatkowe korzysta w tym zakresie z definicji słownikowej pojęcia "urządzenie", z której wynika, iż urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe (Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). Natomiast "przemysłowy" oznacza dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1995).

Maszyna klejąca jest zespołem elementów i służy do wykonywania określonych czynności, a mianowicie klejenia, co ułatwia wykonywane przez spółkę prace, a także jest stosowana w przemyśle. Ponieważ maszyna klejąca spełnia warunki uznania jej za urządzenie przemysłowe, należności płacone podmiotom zagranicznym za użytkowanie tej maszyny będą stanowiły należności licencyjne, zgodnie z ich definicją zawartą w art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej. Stosując następnie postanowienia art. 12 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej, należy stwierdzić, iż należności wypłacane przez spółkę kontrahentowi niemieckiemu, tytułem użytkowania maszyn klejących, podlegają opodatkowaniu w Polsce według zryczałtowanej stawki podatkowej w wysokości 5 proc. kwoty brutto należności licencyjnych.

Zastosowanie stawki 5-proc., wynikającej z umowy polsko-niemieckiej, jest możliwe wyłącznie w sytuacji udokumentowania miejsca siedziby odbiorcy należności aktualnym certyfikatem rezydencji, stosownie do postanowień art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. W przeciwnej sytuacji, wobec braku certyfikatu rezydencji, wypłacający należności licencyjne, czyli w przedstawionej sprawie spółka, nie będzie mogła zastosować przywilejów umowy polsko-niemieckiej. W takiej sytuacji wypłacone należności licencyjne należy obciążyć stawką 20 proc., wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.