|
||||||||
|
||||||||
Zobacz także
|
Odpowiedzialność za podatki i ZUS
Dariusz Drygajło
Autor jest pracownikiem organów skarbowych Wszelkie konsekwencje z tytułu odpowiedzialności za pobranie i nieprzekazanie w terminie składek ubezpieczeniowych i zaliczek na podatek ponosi płatnik tych składek, czyli pracodawca, który wypłacił wynagrodzenie i był zobowiązany do ich poboru i przekazania na rachunek ZUS oraz urzędu skarbowego. Często nurtuje nas zagadnienie związane z obowiązkiem pracodawcy w stosunku do pracownika. Zdarza się, że od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu zawartej umowy o pracę jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne pracodawca pobrał zgodnie z obowiązującymi przepisami zaliczkę miesięczną na podatek oraz należne składki, lecz mimo ich pobrania nie dopełnił spoczywających na nim obowiązków, ponieważ nie odprowadził ich na rachunek urzędu skarbowego oraz jednostki ZUS, bez winy pracownika. Podatki Zgodnie z obowiązującymi przepisami pracodawca jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych w momencie wypłaty wynagrodzenia ze stosunku pracy pracownikowi (niezależnie od tego, czy następuje to w kasie czy też na rachunek bankowy pracownika) jest zobowiązany pobrać zaliczkę miesięczną na podatek w wysokości i na zasadach określonych w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy o PIT). Przepisy tej ustawy określają również, iż pobrana zaliczka powinna zostać przez płatnika przekazana na rachunek właściwego dla niego urzędu skarbowego, w terminie do 20 dnia następnego miesiąca po miesiącu, w którym dokonano jej pobrania, czyli faktycznie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypłaty wynagrodzenia. W świetle art. 8 ustawy - Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z kolei zgodnie z art. 30 § 1 przywołanej ustawy płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony. Zatem to pracodawca, jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych pracownikowi wynagrodzeń, ponosi odpowiedzialność i wszelkie konsekwencje podatkowe z tytułu pobrania i nieprzekazania na rachunek organu podatkowego pobranych zaliczek na podatek. Do końca 2006 r. istniał od tej zasady jeden wyjątek, a mianowicie płatnik był zwolniony z odpowiedzialności w przypadku, gdy zaliczki na podatek nie zostały przez niego pobrane z winy podatnika. Podsumowując należy wskazać, iż od 1 stycznia 2007 r. za nieprawidłowo pobrane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych odpowiada wyłącznie płatnik (art. 26a ustawy o PIT). Odpowiedzialność ta dotyczy tylko tej zaliczki i jej wysokości, do której pobrania zobowiązany jest pracodawca. Nowe przepisy uwalniają pracowników od obaw co do ich potencjalnej odpowiedzialności za niepobrane przez płatnika lub zaniżone zaliczki na podatek, a tym samym ponoszenia negatywnych konsekwencji zaniedbań płatnika. Ubezpieczenia Odpowiedzialność z tytułu przekazania należnych składek na ubezpieczenie społeczne regulują natomiast przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z jej przepisami płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne jest podmiot pozostający z osobą fizyczną w stosunku prawnym, uzasadniającym objęcie tej osoby ubezpieczeniami społecznymi, w tym pracodawca, którego łączy z pracownikiem stosunek pracy. W przypadku wypłaty wynagrodzenia takim osobom pracodawca jako płatnik musi naliczyć i pobrać składki, które jest zobowiązany przekazać w odpowiednim terminie na rachunek właściwej dla niego jednostki ZUS. Od tej zasady nie ma żadnych odstępstw, czyli płatnik zawsze jest zobowiązany przekazać pobrane składki, bez względu na zaistniałe okoliczności. Zgodnie z art. 98 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, kto jako płatnik składek albo osoba obowiązana do działania w imieniu płatnika nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne w przewidzianym przepisami terminie, podlega karze grzywny do 5000 złotych. Wszelkie konsekwencje z tytułu odpowiedzialności za pobranie i nieprzekazanie w terminie składek ubezpieczeniowych ponosi płatnik tych składek, czyli pracodawca, który wypłacił wynagrodzenie i był zobowiązany do poboru składek i ich przekazania na rachunek ZUS.
Podstawy prawne
MINISTERSTWO FINANSOW INFORMUJE
Informacja w sprawie sposobu ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2007 r. Sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą określa rozporządzenie Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 ze zm.). Rozporządzenie to, określając wzór podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie określa jednak zasad ustalania dochodu z działalności gospodarczej. Zasady te ustalają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) i na podstawie tych zasad, dochód z działalności gospodarczej powinien być ustalany. Dochód z działalności gospodarczej, u podatników prowadzących księgi przychodów i rozchodów, ustalany jest na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowi różnicę pomiędzy przychodem a kosztami uzyskania przychodów, z uwzględnieniem różnic między wartością remanentu końcowego i początkowego. W analogiczny sposób ustalany jest dochód do obliczenia zaliczki na podatek dochodowy, z tym że różnice remanentowe uwzględniane są wówczas, kiedy podatnik na koniec miesiąca sporządza remanent towarów, surowców i materiałów pomocniczych lub naczelnik urzędu skarbowego zarządzi sporządzenia takiego remanentu (art. 44 ust. 2 ustawy). W efekcie nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z dniem 1 stycznia 2007 r. zrezygnowano z dotychczasowego rozróżniania reklamy publicznej i niepublicznej, umożliwiając zaliczenie do kosztów wszystkich wydatków na reklamę (zniesiono limit 0,25 proc. przychodów). Wydatki na reklamę zaliczane są do kosztów podatkowych w pełnej wysokości bez względu na charakter reklamy, natomiast wydatki na reprezentację wyłączone zostały z kosztów podatkowych. Skoro ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z kosztów podatkowych wydatki na reprezentację oraz umożliwia zaliczenie do tych kosztów wszystkich wydatków na reklamę, to w podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnicy nie wykazują wydatków z tych tytułów w wysokości limitowanej - nie wypełniają kolumny nr 12. Znowelizowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zmieniły definicję samochodu osobowego. Od 1 stycznia 2007 r. obowiązuje definicja samochodu osobowego określona w art. 5a pkt 19 oraz art. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Inaczej została określona również data uzyskania przychodu. Od początku 2007 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych ustanowiła zasadę, że przychód powstaje w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Jednocześnie informuje się, że aktualnie trwają prace nad nowelizacją rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W momencie przekazania projektu do uzgodnień międzyresortowych projekt zostanie zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów. Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
|
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
|
||||||
|
||||||||
