|
||||||||
|
||||||||
Zobacz także
|
Zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego
Tomasz Niewęgłoski
doktorant na Wydziale Prawa KUL, pracownik organów skarbowych Jakie warunki muszą być spełnione, aby można było skutecznie zaskarżyć decyzję do sądu administracyjnego? Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę nad organami administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg dotyczących decyzji administracyjnych oraz:
W niektórych przypadkach adresat może również stracić nabyte uprzednio prawo do złożenia skargi. Prawo do złożenia skutecznej skargi uwarunkowane jest bowiem charakterem wydanej decyzji, zachowaniem terminu oraz samą treścią złożonej skargi. Skargę można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku gdy aktem, jaki wydał organ, jest decyzja, to wtedy - jeśli nie można już wnieść żadnych środków zaskarżenia - określa się ją mianem decyzji ostatecznej, gdyż zamyka ona drogę dalszego postępowania administracyjnego. WAŻNE
Zgodnie z ustawą przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, tj. zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli jednak skarga do sądu administracyjnego dotyczyć ma wydanej uprzednio w toku postępowania administracyjnego bądź podatkowego innej decyzji niż ostateczna, to z całą pewnością można stwierdzić, iż na wydaną decyzję przysługiwało stronie prawo do odwołania się do organu odwoławczego lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Gwarantuje to bowiem zamieszczona w Konstytucji RP (art. 78) zasada dwuinstancyjności, zgodnie z którą każda ze stron ma prawo zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. WAŻNE
Adresat decyzji lub innego aktu prawnego powinien zostać w decyzji w sposób wyraźny pouczony o trybie odwoławczym bądź, jeżeli decyzja została wydana w drugiej instancji (jest decyzją ostateczną), o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak takiego pouczenia lub błędne pouczenie nie może szkodzić stronie. Powołując się zatem na to uchybienie, można złożyć skargę nawet po upływie terminu na jej wniesienie. Termin wniesienia skargi na decyzję administracją jest drugim istotnym ograniczeniem, jakie musi uwzględnić strona, decydując się na wszczęcie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skargę można wnieść osobiście lub wysłać pocztą (wówczas o zachowaniu terminu decyduje data nadania pisma na poczcie). Warto zaznaczyć, że ograniczenia związane z wyczerpaniem środków zaskarżenia oraz 30-dniowy termin na złożenie skargi nie dotyczą rzecznika praw obywatelskich oraz prokuratora. Rozpatrzenie sprawy (skargi) jest również uzależnione od pewnych wymogów formalnych. Skarga powinna identyfikować osobę skarżącą, wskazywać zaskarżoną decyzję oraz organ, którego decyzji skarga dotyczy, a także określać naruszenie prawa lub interesu prawnego. Sąd nie podejmie też żadnych czynności w sprawie na skutek skargi, od której nie została wniesiona opłata sądowa (chyba że przepis prawa zwalnia skarżącego z tego obowiązku), w takim przypadku wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku niedotrzymania tego terminu wydawane jest zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpatrzenia. Wniesienie skargi mimo niewyczerpania środków zaskarżenia, po upływie terminu do jej wniesienia, oraz nieuzupełnienie w wyznaczonym przez sąd terminie braków formalnych powoduje odrzucenie przez sąd skargi bez jej rozpatrzenia.
Podstawa prawna
WAŻNE
Organ musi rozpatrzeć wszystkie dowody Zanim organ podatkowy rozstrzygnie sprawę, powinien zebrać materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzeć - tak stwierdził WSA. Podatnicy zawarli pisemną umowę, w której zobowiązali się oddać małżeństwu do używania lokal w zamian za ponoszenie kosztów jego utrzymania. Czynszu w umowie nie ustalono. Między stronami powstał spór, który wszczął postępowanie. Organy podatkowe przesłuchały strony. Z zeznań najemców wynikało, że zostali zobowiązani do płacenia czynszu. Wynajmujący utrzymywali, że czynszu nie pobierali. Organy podatkowe uznały pobieranie czynszu za udowodnione na podstawie zeznań najemców. Sprawa trafiła do WSA, bowiem wynajmujący podtrzymywali, że czynsz nie był płacony, a przyjęcie tej okoliczności za udowodnioną na podstawie oświadczeń najemców i osoby im bliskiej, a nieznanej podatnikom, narusza prawo strony do rzetelnej oceny dowodów. Sąd uwzględnił skargę. Stwierdził, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego. Zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej organ jest obowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzeć cały materiał dowodowy. W tej sprawie materiał dowodowy oparto głównie na zeznaniach świadków. Tymczasem do ustnych zeznań należy podchodzić ostrożnie. Nie wystarczy też powołanie się na brak pokrewieństwa, który mógł być podstawą do nieustanawiania czynszu. Bezpośrednim dowodem mogłyby być pokwitowania wpłat, a ich zabrakło. Dlatego ocena materiału dokonana przez organy podatkowe wykracza poza swobodną ocenę dowodów i skutkuje koniecznością uchylenia decyzji. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 572/06) Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
|
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
|
||||||
|
||||||||
