Doradca Podatnika 19-20/2007 Prawo pracy

Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich ma spory wpływ na kształt systemów prawnych w państwach członkowskich. Wpływ ten wyraża się nie tylko w orzecznictwie sądów krajowych, doktrynie i praktyce stosowania prawa, lecz także w ustawodawstwie poszczególnych państw członkowskich. Z tego powodu prezentujemy Państwu najciekawsze tezy z orzecznictwa TSWE z zakresu prawa pracy.

Dyżur a czas pracy

Wyrok TSWE z 11 stycznia 2007 r. w sprawie Jana Vorela przeciwko Nemocnice Cesky Krumlov, C-437/05

1. Uregulowania państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dyżur zakładowy pełniony przez lekarza w ramach systemu fizycznej obecności w miejscu pracy, podczas którego nie dochodzi do świadczenia rzeczywistej pracy, nie jest uważany w całości za "czas pracy", są niezgodne z dyrektywą Rady 93/104 z 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy.
2. Państwo członkowskie może wprowadzać uregulowania, które w odniesieniu do wynagrodzenia pracownika w przypadku dyżuru zakładowego pełnionego przez niego w miejscu pracy traktują w inny sposób okresy rzeczywistego świadczenia pracy oraz okresy, w których nie następuje żadne rzeczywiste świadczenie pracy, pod warunkiem że system ten zapewnia pełną skuteczność praw przyznanych pracownikom przez dyrektywę Rady 93/104/WE, w celu efektywnego zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.

Ustalanie liczby zatrudnionych pracowników w ramach procedury informacyjno-konsultacyjnej oraz przy zwolnieniach grupowych

Wyrok TSWE z 18 stycznia 2007 r. w sprawie Confédération générale du travail (CGT), Confédération francaise démocratique du travail (CFDT), Confédération francaise de l'encadrement (CFE-CGC), Confédération francaise des travailleurs chrétiens (CFTC), Confédération générale du travail - Force ouvriére (CGT-FO) przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Emploi, de la Cohésion sociale et du Logement, C-385/05

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2002/14/WE z 11 marca 2002 r., ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, oraz art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, należy interpretować w ten sposób, że nie są zgodne z nimi uregulowania krajowe, które wyłączają, choćby przejściowo, określoną kategorię pracowników z ustalania liczby pracowników zatrudnionych.

Zakaz dyskryminacji w wynagrodzeniu ze względu na płeć

Wyrok TSWE z 3 października 2006 r., B.F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive przy udziale Equal Opportunities Commission, C-17/05

Wykładni art. 141 TWE trzeba dokonywać przy założeniu, że odwołanie się do kryterium stażu pracy - jako czynnika wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia - wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana.

Odwołanie się do kryterium stażu pracy jest, co do zasady, właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia pracownikowi lepsze wykonywanie powierzonych mu obowiązków. Pracodawca nie musi zatem tego szczególnie uzasadniać, chyba że pracownik przedstawi informacje mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie.

Jeżeli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa się systemu klasyfikacji zawodowej opartego na ocenie pracy, która ma zostać wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie, które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę.

Niewypłacalność pracodawcy - ochrona pracowników

Wyrok TSWE z 7 września 2006 r. w sprawie Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantéa Salarial (Fogasa), C-81/05

1. Jeżeli przed wejściem w życie dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 września 2002 r., w przypadku niewypłacalności pracodawcy, państwo członkowskie uznało w prawie krajowym prawo pracownika do ochrony przez instytucję udzielającą gwarancji w zakresie odszkodowania z tytułu ustania umowy o pracę, to stosowanie tego przepisu w przypadku niewypłacalności pracodawcy, która nastąpiła po wejściu w życie tej dyrektywy, wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/74/WE.
2. W zakresie stosowania dyrektywy 80/987/EWG zmienionej przez dyrektywę 2002/74/WE ogólna zasada równości i niedyskryminacji - w rozumieniu, jakie nadaje jej wspólnotowy porządek prawny - wymaga, aby w przypadku, gdy zgodnie z przepisami krajowymi, takimi jak te stanowiące przedmiot sporu przed sądem odsyłającym, ustawowe odszkodowania z tytułu ustania umowy o pracę, przyznane w wyroku sądu, są wobec niewypłacalności pracodawcy wypłacane przez instytucje udzielające gwarancji, odszkodowania tego samego rodzaju, przyznane w ugodzie zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą w obecności sędziego i zatwierdzone przez sąd, były traktowane w ten sam sposób.
3. Sąd krajowy nie powinien stosować przepisu krajowego, jeżeli przepis ten, naruszając zasadę równości w rozumieniu, jakie nadaje jej wykładnia Trybunału, wyłącza zapłatę przez właściwą instytucję udzielającą gwarancji odszkodowania z tytułu ustania umowy o pracę, przyznanego w ugodzie zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą w obecności sędziego i zatwierdzonej przez sąd.