MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE
Zobacz także

Urlop na żądanie

Pracownik będący w delegacji służbowej rozpoczął wykonywanie czynności służbowych, a następnie zwrócił się do pracodawcy o udzielenie mu urlopu na część dnia roboczego lub udzielenie na cały ten dzień urlopu na żądanie. Czy odmowa pracodawcy udzielenia pracownikowi urlopu jest zgodna z przepisami?

Każdemu pracownikowi, który ma prawo do urlopu wypoczynkowego, pracodawca ma obowiązek udzielić, poza terminem ustalonym w planie urlopów lub po porozumieniu z pracownikiem, na jego żądanie i w terminie przez niego wyznaczonym czterech dni urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym (art. 1672 k.p.). Ta część urlopu musi być pracownikowi udzielona na każde jego żądanie, przy czym żądanie pracownika nie musi być wyrażone na piśmie; można je zgłosić ustnie, nawet telefonicznie.

Celowe jest jednak złożenie przez pracownika tego żądania w formie pisemnej, aby wyeliminować możliwość potraktowania jego nieobecności w pracy jako nieusprawiedliwionej, co w konkretnym przypadku mogłoby prowadzić do postawienia pracownikowi zarzutu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu, i to przed rozpoczęciem pracy (wyrok SN z 13 listopada 2006 r., sygn. akt I PK 128/06).

Urlopu wypoczynkowego udziela zawsze pracodawca. Samo złożenie wniosku o udzielenie urlopu wypoczynkowego nie może być traktowane jako udzielenie urlopu przez pracodawcę. Pracownik nie może bowiem sam sobie udzielić urlopu. Samowolne udanie się pracownika na urlop wypoczynkowy może być uznane za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.

Przepisy kodeksowe nie określają precyzyjnie, w jaki sposób pracodawca udziela pracownikowi urlopu, tzn. w jakim momencie pracownik może rozpocząć wykorzystywanie urlopu bez narażenia się na zarzut, że rozpoczął urlop samowolnie. W praktyce panują określone zwyczaje, polegające np. na występowaniu przez pracowników z "wnioskiem urlopowym" do pracodawcy, którego potwierdzenie traktowane jest jako udzielenie pracownikowi urlopu. Inny zwyczaj polega na wprowadzeniu "kart urlopowych", które stanowią podstawę udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego. Udzielenie urlopu przez pracodawcę musi być wyraźne, tzn. akceptacja rozpoczęcia urlopu w zaplanowanym terminie nie może budzić wątpliwości.

Ponadto urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w wymiarze godzinowym odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu pracy pracownika w danym dniu (art. 1542 § 1 k.p.). Wyjątkiem jest sytuacja określona w art. 1542 § 4 k.p., który dopuszcza udzielenie pracownikowi urlopu w dniu, który jest dla pracownika dniem pracy, w wymiarze godzinowym odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu pracy, ale tylko w przypadku, gdy część urlopu pozostała do wykorzystania jest krótsza niż pełny dobowy wymiar czasu pracy pracownika w dniu, na który ma być udzielony urlop.

Zatem udzielenie pracownikowi urlopu wypoczynkowego na żądanie, w sytuacji kiedy w danym dniu pracy rozpoczął on już czynności służbowe, naruszałoby przepisy kodeksu pracy dotyczące udzielania urlopu wypoczynkowego, ponieważ urlop wypoczynkowy (a więc również urlop na żądanie) jest, co do zasady, udzielany na cały dzień roboczy.

Poza tym podczas trwania podróży służbowej nie jest możliwe udzielenie pracownikowi urlopu wypoczynkowego na żądanie. Natomiast w przypadku zajścia okoliczności uniemożliwiających pracownikowi właściwe wykonywanie pracy, np. z powodu złego samopoczucia, pracownik ma prawo zwolnić się u pracodawcy na czas wizyty u lekarza. Wówczas lekarz zdecyduje, czy pracownik jest zdolny do wykonywania pracy, czy otrzyma zaświadczenie o niezdolności do pracy wskutek choroby.

WARTO WIEDZIEĆ

Jak dokonać oceny ryzyka zawodowego?


Ocena ryzyka jest niczym innym jak szczegółowym, dokładnym sprawdzeniem i oceną tego, co w miejscu pracy może zaszkodzić lub wyrządzić krzywdę ludziom. Służy także temu, aby ocenić, czy zastosowano wystarczające środki zaradcze lub aby określić, co należy zrobić, żeby te szkodliwe warunki ograniczyć lub wyeliminować. Jako zagrożenie określa się stan środowiska pracy mogący spowodować wypadek lub chorobę (mogą to być przedmioty, substancje, urządzenia, maszyny, metody pracy, środowisko pracy lub inne aspekty organizacji pracy).

Ryzyko definiujemy jako prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych zdarzeń związanych z wykonywaną pracą, powodujących straty, zwłaszcza niekorzystne skutki zdrowotne u pracowników w wyniku zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy lub sposobu wykonywania pracy. Poziom ryzyka zależy od: prawdopodobieństwa wystąpienia następstw zagrożeń, wielkości potencjalnej straty (uszkodzenia ciała lub utraty zdrowia) i rozmiaru strat (czyli liczby pracowników narażonych na zagrożenie).

Identyfikacja zagrożeń

Przy ocenie ryzyka zawodowego należy najpierw wziąć pod uwagę te zagrożenia, które mogłyby powodować ciężkie urazy albo zagrażać kilku pracownikom. Należy zapytać o zdanie pracowników - mogą oni zauważyć rzeczy, które umkną uwadze pracodawcy. Pomocne też mogą być instrukcje obsługi urządzeń lub karty charakterystyki substancji niebezpiecznych.

Identyfikacja osób, które mogłyby ulec wypadkowi lub zachorować Nie należy zapominać o: pracownikach młodocianych, osobach przebywających na szkoleniu, młodych matkach i kobietach ciężarnych oraz innych osobach, które mogą być szczególnie zagrożone, a także o personelu sprzątającym, gościach, podwykonawcach, pracownikach technicznych i konserwacyjnych, którzy przebywają w miejscach pracy czasowo, a także o osobach z zewnątrz i osobach, które dzielą miejsce pracy z innymi pracownikami, jeżeli istnieją okoliczności, które mogą stanowić dla nich zagrożenie z powodu prac wykonywanych przez pracownika.

Oszacowanie ryzyka zawodowego

Trzeba się zastanowić, jakie jest prawdopodobieństwo wystąpienia skutków każdego z zagrożeń i jak ciężkie mogą to być następstwa. Pozwoli to zdecydować, czy konieczne jest podjęcie dodatkowych działań w celu zmniejszenia ryzyka. Jeżeli nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie ryzyka, należy:
  • zastosować inne technologie i metody pracy, z którymi związane jest mniejsze ryzyko,
  • uniemożliwić dostęp do zagrożenia (np. zastosować osłony),
  • zorganizować pracę w taki sposób, aby zmniejszyć narażenie pracowników na zagrożenie,
  • wydać pracownikom środki ochrony indywidualnej i zapewnić pomieszczenia higieniczno-sanitarne (np. umywalnie w celu usuwania zanieczyszczeń) oraz apteczkę.
Udokumentowanie wyników

Do 21 lipca br. przedsiębiorcy zatrudniający mniej niż pięciu pracowników nie musieli sporządzać dokumentacji ryzyka zawodowego. Teraz jest to obowiązkiem każdego pracodawcy. Obowiązkiem pracodawcy jest również dokładne poinformowanie każdego pracownika o zagrożeniu w miejscu pracy.

Okresowa weryfikacja

Jeżeli zostaną zakupione nowe maszyny, substancje czy technologie, które mogą być źródłem nowych zagrożeń, a ma to istotne znaczenie dla oceny ryzyka zawodowego, należy ocenić ryzyko zawodowe związane z nowymi zagrożeniami. Uwzględnianie wszystkich niewielkich zmian i nowych stanowisk pracy w ocenie ryzyka nie jest konieczne. Do rozpoznania zagrożeń można wykorzystać zamieszczone na stronie internetowej PIP (www.pip.gov.pl) listy kontrolne, którymi posługują się inspektorzy pracy.
Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
Wydawnictwo TRENDY