Doradca Podatnika 31-32/2007 Obrót gospodarczy

Julia Chełmońska
specjalista od prawa gospodarczego i prawa pracy

Grunt, który dzierżawię od gminy, mam zamiar wydzierżawić spółce z o.o. Kto w takiej sytuacji powinien płacić od tego gruntu podatek od nieruchomości?

Obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości spoczywa na właścicielu lub posiadaczu samoistnym nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), nawet jeżeli w umowie dzierżawy strony uzgodnią, że obowiązek ten będzie obciążał dzierżawcę. Wyjątek stanowi przypadek, gdy nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa lub gminy.

Wtedy z tytułu podatku od nieruchomości zobowiązany jest nie właściciel nieruchomości, lecz jej posiadacz (art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy). Potwierdza to m.in. wyrok NSA z 4 stycznia 1995 r. (sygn. akt III SA 357/94, Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych 1995, nr 2, poz. 52). Posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jako właściciel (posiadacz samoistny) lub jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca (posiadacz zależny). Dzierżawca jest więc posiadaczem zależnym nieruchomości (art. 336 k.c.).

W orzecznictwie (np. wyrok SN z 19 listopada 1993 r., II CRN 130/93, BSN 1994, nr 1, s. 21) podkreśla się, że tak jak właściciel (posiadacz samoistny) nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne, tak posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w dalsze posiadanie zależne (art. 337 k.c.).

Oznacza to, że w takiej sytuacji mamy dwóch posiadaczy tej samej nieruchomości. Ponieważ art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje, że obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu, więc jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, czyli gminą, to podatnikiem podatku od nieruchomości w omawianym przypadku jest osoba fizyczna, ponieważ to ona, a nie osoba prawna, czyli spółka z o.o. (poddzierżawca), jest obok gminy stroną umowy dzierżawy dotyczącej nieruchomości.

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.