|
||||||||
|
||||||||
Zobacz także
|
W jaki sposób można zaskarżyć odmowę wyłączenia rzeczy spod egzekucji
Tomasz Niewęgłoski
doktorant na Wydziale Prawa KUL W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez urząd skarbowy wobec mojego znajomego zostały zajęte rzeczy, które należą do mnie, a nie do niego. Złożyłem już podanie o wyłączenie ich spod egzekucji. Czekam na rozstrzygnięcie. Czy negatywną decyzję organu egzekucyjnego będę mógł zaskarżyć? Jeśli tak, to w jakiej formie? Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraźnie wskazuje, że zajęciu egzekucyjnemu podlegają jedynie ruchomości i nieruchomości należące do zobowiązanego. Przepisy te przewidują ponadto prawo organu egzekucyjnego do zajęcia rzeczy stanowiącej współwłasność, gdy zobowiązany jest jednym ze współwłaścicieli. Zajęcie jednak przez organ egzekucyjny majątku nienależącego do dłużnika (zobowiązanego) nie jest wcale zjawiskiem wyjątkowym. W związku z powyższym ustawodawca został niejako zmuszony do zabezpieczenia odpowiednimi przepisami praw osób trzecich (niebędących zobowiązanymi) przed zajęciem należących do nich rzeczy przez organ egzekucyjny. Środkiem do tego jest żądanie wyłączenia danych przedmiotów z egzekucji. Wyłączenie rzeczy spod egzekucji Elementem przesądzającym o skuteczności złożonego wniosku o wyłączenie zajętej rzeczy spod egzekucji jest przedstawienie przez wnioskodawcę dowodów wskazujących na posiadanie uprawnienia do występowania z takim wnioskiem. Przepisy cytowanej ustawy wyraźnie wskazują, że wnoszący o wyłączenie spod egzekucji jest obowiązany przedstawić dowody na poparcie własnego stanowiska. Zazwyczaj są to dokumenty, na podstawie których osoba trzecia może potwierdzić prawo do zajętej rzeczy (faktury, pisemne umowy kupna-sprzedaży lub inne dokumenty potwierdzające nabycie, akty notarialne, wypisy z ksiąg wieczystych itp.). Do zbadania tych dowodów ogranicza się w zasadzie postępowanie w sprawie tego wniosku. Organ egzekucyjny rozpatruje żądanie o wyłączenie spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego postanowieniem. Na postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji służy zażalenie. WAŻNE
Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 38) osoba, która rości pretensje do rzeczy lub praw objętych egzekucją administracyjną, może wystąpić w terminie 14 dni z żądaniem ich wyłączenia z egzekucji. Termin ten liczony jest od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do rzeczy lub prawa. Zażalenie na odmowę wyłączenia rzeczy spod egzekucji może złożyć jedynie osoba trzecia, która wcześniej złożyła żądanie. Nie przysługuje ono stronie postępowania egzekucyjnego (zobowiązanemu). Wnioski Uwzględniając stan faktyczny przedstawiony w pytaniu i stan prawny przedstawiony wyżej, należy stwierdzić, że pytający jako autor wniosku o wyłączenie spod egzekucji będzie miał w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia wniosku prawo do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego do dyrektora właściwej izby skarbowej. W tym celu powinien on w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia w sprawie złożyć do organu odwoławczego zażalenie. Zażalenie wnosi się do dyrektora izby skarbowej za pośrednictwem naczelnika urzędu skarbowego (organu egzekucyjnego), od którego otrzymano odmowę. WAŻNE
Zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje prawo do wystąpienia z powództwem przeciwegzekucyjnym do sądu powszechnego w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 842 k.p.c.). Na ostateczne postanowienie dyrektora izby skarbowej w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że osoba, której dotyczy decyzja organu odwoławczego, została w ten sposób pozbawiona prawa do sądowej kontroli wymienionych wyżej rozstrzygnięć.
PODSTAWA PRAWNA
WAŻNE
Organ podatkowy może wydać postanowienie nawet w przypadku, gdy zapłata podatku dokonana została w odpowiedniej wysokości lub ją przekraczała - takie stanowisko zajął niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelnik urzędu skarbowego, działając na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, zaliczył na poczet zaległości podatkowych wpłatę dokonaną przez spółkę. Naczelnik podjął takie postanowienie w oparciu o decyzję urzędu kontroli skarbowej, który wyliczył spółce podatek, kwotę do zwrotu oraz odsetki. Urząd skarbowy wydał postanowienie w tej sprawie. Z wydaniem postanowienia nie zgodziła się spółka, która uważała, że naczelnik nie miał podstaw do wydania postanowienia. Spółka twierdziła, że urząd kontroli skarbowej błędnie naliczył odsetki za zwłokę. Zdaniem spółki urząd skarbowy powinien więc wstrzymać się z wydaniem postanowienia do czasu rozstrzygnięcia kwestii zaległości podatkowych, którą miał rozstrzygnąć sąd. WSA po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę. Sąd uznał, że w momencie wydania decyzji przez organy istniała w obrocie prawnym decyzja określająca zobowiązania podatkowe spółki w wysokości innej niż zadeklarowana przez spółkę. W ocenie sądu organ nie musi czekać na uprawomocnienie się wyroku sądu, a zatem nawet nieprawomocna decyzja organu była ważna. Postanowienie może być wydane również wtedy, gdy zapłata nie jest wystarczająca (sygn. akt III SA/Wa 52/07). Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
|
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
|
||||||
|
||||||||
