Doradca Podatnika 37-38/2007 Obrót gospodarczy

Jeżeli lokal mieszkalny lub jego część został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, ale powierzchnie zajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej służą jednocześnie celom mieszkalnym, to będą one korzystały ze stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. jak dla budynków mieszkalnych.

Podatnik wystąpił o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie zastosowania do opodatkowania podatkiem od nieruchomości mieszkania wykorzystywanego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stawki podatku od nieruchomości według stawek od budynków lub ich części mieszkalnych. Pismem tym podatnik przedstawił stan faktyczny oraz własne stanowisko w tej sprawie. Poinformował, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 38 m2, które wynajął osobie trzeciej.

Wynajmujący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie indywidualnej praktyki lekarskiej zarejestrowanej pod wskazanym adresem. Część mieszkania o powierzchni ok. 10 m2 wykorzystuje również w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powierzchnię tę zajmuje biurko, komputer, krzesło, dokumenty oraz specjalistyczny sprzęt. Powierzchnia ta jest jednak także wykorzystywana na potrzeby osobiste wynajmującego.

Część mieszkalna, która służy również działalności gospodarczej nie jest fizycznie wydzielona na prowadzenie działalności gospodarczej. Wynajmujący nie przyjmuje w tym mieszkaniu pacjentów. Podatnik stoi na stanowisku, że w związku z faktem, iż mieszkanie nie straciło charakteru mieszkalnego zastosowane powinny być stawki podatku od nieruchomości dla budynku mieszkalnego, zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Poinformował również, że takie stanowisko zajął NSA w wyroku z 11 sierpnia 1992 r. (S.A. Wr 650/92).

Prezydent miasta uznał stanowisko podatnika za właściwe w obowiązującym stanie prawnym. W uzasadnieniu przypomniał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanej ustawy budynki mieszkalne lub ich części podlegają opodatkowaniu niższą stawką podatku od nieruchomości, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż wówczas podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy. Zwrot "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" oznacza, że budynek mieszkalny lub jego część musi być faktycznie zajęty na działalność gospodarczą, nie wystarczy więc fakt, że jest on związany z działalnością gospodarczą przez to, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Tezę tę potwierdza także powołany przez podatnika wyrok, w którym NSA orzekł, iż przepis ten wymaga, aby część budynku mieszkalnego była przeznaczona dla prowadzenia w niej działalności gospodarczej z wyłączeniem funkcji mieszkalnych i innych, związanych z zamieszkiwaniem w budynku. Jednocześnie z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy nie wynika, by warunkiem zastosowania wyższej stawki podatku do opodatkowania części lokalu mieszkalnego było wyłączenie funkcji mieszkalnej całego lokalu mieszkalnego.

Należy zwrócić uwagę, że potwierdzeniem faktycznego zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej może być między innymi fakt rozliczania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej kosztów związanych z utrzymaniem budynku mieszkalnego lub jego części (np. kosztów zużycia energii, wody, centralnego ogrzewania, wywozu śmieci itp.) lub wprowadzenie tego budynku lub jego części do ewidencji środków trwałych. 

(oprac. na podstawie postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt IIIRF 31100/1/02/07)