Doradca Podatnika 39/2007 Podatek dochodowy

Wydatki związane z rekrutacją pracowników mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, nawet jeśli ostatecznie nie zostaną oni zatrudnieni w firmie - orzekł sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że jeśli spółka ponosi wydatki na rekrutację pracowników i otrzymują oni wynagrodzenie za wzięcie w niej udziału, to można je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, nawet jeśli rekrutowani nie podpisywali w rezultacie umowy o pracę.

Organy podatkowe twierdziły, że spółka może zaliczyć wydatki na rekrutację jedynie w przypadku, gdy pracownicy podpisywali umowy. Z taką interpretacją nie zgodził się sąd. W tej samej sprawie spółka ponosiła również wydatki na urządzenie biura. Zawarła umowę najmu biura w Moskwie z przedstawicielstwem spółki w Rosji. Poniosła wydatki na adaptację biura. W umowie była jednak klauzula, zgodnie z którą kwota gwarancyjna będzie stanowiła zapłatę za pierwszy czynsz.

Spółka przedstawiając taki stan faktyczny zwróciła się do urzędu skarbowego z pytaniem, jak należy traktować te wydatki: czy jako inwestycję w kapitały i amortyzować, czy można je zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu. Zdaniem spółki można było zaliczyć te wydatki bezpośrednio w koszty. Z taką interpretacją nie zgodziły się organy podatkowe. Zarówno naczelnik urzędy skarbowego, jak i dyrektor izby skarbowej uznali, że wydatki te spółka może amortyzować.

Ich zdaniem ma tu zastosowanie przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym amortyzacji podlegają przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych. Sąd podzielił argumentację organów w tej części. Uchylił jednak decyzję ze względu na błędną interpretację w sprawie zaliczenia wydatków na rekrutację.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sygn. akt: III SA/Wa 999/07 

Wiza dla pracownika jest kosztem firmy

Wydatki na wizę dla pracownika mogą być kosztem firmy, jeżeli jej zakup wiąże się z przychodem podatnika - orzekł sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrzył 19 września br. sprawę spółki Avon. W 2001 r. korzystała ona z usług obcokrajowca, który reprezentował jej interesy w kontaktach z klientami ze Wschodu. Nie miał on jednak jeszcze zezwolenia na zatrudnienie w Polsce. Gdy wyjeżdżał za granicę, spółka kupowała mu wizę, a wydatki na ten cel zaliczała do kosztów w CIT. Organy skarbowe zakwestionowały to, twierdząc, że w chwili ponoszenia kosztów obcokrajowiec nie mógł być pracownikiem firmy, gdyż nie miał zezwolenia na pracę w Polsce.

Spółka złożyła skargę do WSA, argumentując w niej, że najistotniejszy jest związek wydatków z przychodami. Spółka podkreślała, że wyjeżdżając za wschodnią granicę, obcokrajowiec nawiązywał kontakty handlowe i firma mogła sprzedawać tam swoje towary. Poza tym ostatecznie dostał zgodę na pracę w Polsce. WSA zgodził się ze stanowiskiem spółki. Stwierdził, że związek wydatków z przychodem ma zasadnicze znaczenie. Jeśli da się go wykazać, a tak było w tej sprawie, takie wydatki mogą stanowić koszt firmy.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (III SA/Wa 1004/07)

Kiedy sprzedaż nieruchomości jest działalnością gospodarczą?

Co na to urząd

Jeżeli podatnik wielokrotnie sprzedawał nieruchomości, to uzyskany z tego tytułu przychód może zostać uznany za prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie i opodatkowany jako przychód z działalności gospodarczej. Brak wpisu takiej działalności do ewidencji działalności gospodarczej nie ma znaczenia do uznania, czy realizowana działalność jest działalnością gospodarczą, liczy się bowiem tylko jej zawodowy (stały) charakter i ciągłość (powtarzalność) podejmowanych działań - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie sytuacja przedstawiała się następująco.

Podatnik nabył w 1997 r. trzy nieruchomości i sprzedał je w 1998 r., czyli po roku od ich nabycia. Przychód uzyskany ze sprzedaży opodatkował 10-procentowym zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W latach następnych sprzedał kolejne nieruchomości: w 1999 r. - pięć, zaś w 2000 r. - trzy. Zakupione nieruchomości podatnik wydzierżawiał. W umowach dzierżawy zastrzegano prawo pierwokupu dla dzierżawcy, z czego skorzystało dwóch dzierżawców. Organy podatkowe stwierdziły, że podatnik sprzedawał nieruchomości ze znacznym zyskiem.

Ponadto uznały, że jego aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami pozwala na uznanie, że była wykonywana w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób ciągły. W ocenie organów podatkowych oznacza to, że podatnik powinien opodatkować przychody ze sprzedaży nieruchomości jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Co na to WSA?

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, do którego podatnik złożył skargę, utrzymał w mocy decyzję izby skarbowej. Podatnik złożył więc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił w niej organom podatkowym, że w toku postępowania podatkowego nie udowodniły, że jego działalność w zakresie obrotu nieruchomościami można uznać za działalność gospodarczą. Zdaniem podatnika organy podatkowe nie wykazały, że miała ona zawodowy i cykliczny charakter. Argumentował, że nie zajmuje się stale sprzedażą nieruchomości, bowiem jego zawodem jest świadczenie usług menedżerskich dla firm w Polsce i w Niemczech.

Co orzekł NSA?

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę podatnika. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że do istotnych cech działalności gospodarczej należy zaliczyć jej zawodowy (stały) charakter, powtarzalność podejmowanych działań i uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Sąd podkreślił, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie ma charakteru prawnego decyzji, stanowi jedynie potwierdzenie zgłoszenia działalności gospodarczej i pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym.

Dlatego też fakt, że określony rodzaj działalności gospodarczej realizowanej przez dany podmiot nie został zgłoszony i ujęty we wpisie do ewidencji, czy to przez niedopełnienie zgłoszenia do ewidencji, czy też z innych przyczyn, nie ma decydującego znaczenia dla oceny, czy realizowana działalność jest działalnością gospodarczą. Jedynie spełnienie wskazanych wyżej przesłanek, a więc zawodowy (stały) charakter, ciągłość (powtarzalność) podejmowanych działań i uczestnictwo w obrocie gospodarczym, decyduje o uznaniu wykonywanej działalności za działalność gospodarczą.

W rozpatrywanej sprawie nabywanie nieruchomości nie dla celów osobistych, lecz w celu ich sprzedaży z zyskiem, częstotliwość transakcji, skala przedsięwzięć (nieruchomości o znacznej wartości przeznaczone do gospodarczego wykorzystania) świadczą jednoznacznie o tym, że działalność podatnika była nastawiona na czerpanie z niej dochodów i miała znamiona działalności gospodarczej - stwierdził sąd.

Dlatego też organy podatkowe słusznie uznały, że przychód ze sprzedaży nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej, a jego źródło wymienia art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Podatnik nieprawidłowo więc zakwalifikował przychód ze sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) ustawy o PIT, który odnosi się do przychodów uzyskanych ze sprzedaży niebędącej następstwem wykonywania działalności gospodarczej i podlegającej opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 788/06

oprac. Joanna Langiewicz