Doradca Podatnika 40-41/2007 Podatek dochodowy

Marek Piotrowski
prawnik, doradca podatkowy

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą wydatków związanych z używaniem na potrzeby działalności samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych stanowi nierzadko przyczynę dotkliwych skutków podatkowych wynikających z naruszenia zasad ustalania wartości, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Z drugiej zaś strony, wykorzystywanie przez podatnika własnego samochodu dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej pociąga za sobą konieczność ponoszenia często niemałych nakładów, które obciążają osiągany przez podatników dochód i z zachowaniem obowiązujących zasad rozliczania mogą i powinny zostać zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów.


Na gruncie regulacji ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje w zakresie zaliczania ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów podstawowa, wyrażona art. 22 ust. 1 zasada, zgodnie z którą koszty te stanowić mogą wyłącznie wydatki, które poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodu (także zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów) z jednoczesnym wyłączeniem wydatków wskazanych art. 23, które bez względu na ich związek pomiędzy poniesieniem a uzyskaniem przychodu bądź zabezpieczeniem lub zachowaniem jego źródła nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W konsekwencji kluczowe dla zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z używaniem własnego, a nie firmowego samochodu osobowego jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatku a wskazanym art. 22 ust. 1 osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła. Nadto wydatki takie pomimo spełnienia powyższego warunku stanowią koszty uzyskania przychodów, o ile nie zostały wykluczone regulacjami art. 23 omawianej ustawy.


Odpowiednio, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 powołanej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów (z zastrzeżeniem regulacji wskazującej na zasady zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków stanowiących zwrot poniesionych przez pracownika wydatków z tytułu używania przez niego własnego samochodu dla potrzeb pracodawcy - art. 23 ust. 1 pkt 36) z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.


Tym samym wnioskiem płynącym z powołanej regulacji jest stwierdzenie, iż poniesione przez podatnika wydatki związane z używaniem dla potrzeb działalności samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodów w granicach wyznaczonych poprzez zastosowanie ustalonej stawki za 1 km przebiegu.


W efekcie należy wskazać na regulacje rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy, które przepisem wyrażonym § 2 ustala, iż stawki z tytułu przebiegu samochodu osobowego za 1 km nie mogą być wyższe niż: - 0,4894 zł - dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika do 900 cm3, - 0,7846 zł - dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3,


Zatem, stosownie do regulacji art. 23 ust. 1 pkt 46 w ciężar kosztów uzyskania przychodów podatnik może zaliczyć w miesiącu wrześniu 2007 r. kwotę 258,92 zł, bowiem wydatki poniesione związku z używaniem niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jedynie do wartości ustalonego limitu za 1 km przebiegu.

Wskazując na regulacje ustalające zasady zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z używaniem niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, należy także powiedzieć, iż w myśl art. 23 ust. 1 pkt 46 podatnik obowiązany jest do prowadzenia ewidencji przebiegu samochodu.

Wnioski

Reasumując, wydatki poniesione na wykorzystanie niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego prowadzącego działalność gospodarczą mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile poniesione zostały w celu uzyskania przychodu (zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów), a także w granicach i na warunkach określonych regulacjami art. 23. W konsekwencji wydatki takie stanowią koszty uzyskania przychodów w granicach określonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu na podstawie prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu.

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.