MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE
Zobacz także

Zatrudnianie cudzoziemców i osób niepełnosprawnych

Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał (17 października 2007 r.) rozporządzenia dotyczące zatrudniania cudzoziemców oraz osób niepełnosprawnych.

Dzięki nowym przepisom (rozporządzenie w sprawie wysokości wpłaty dokonywanej w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, Dz.U. nr 195, poz.1409), które weszły w życie 23 października br., niemal dziesięciokrotnie spadła wysokość opłat ponoszonych przez pracodawcę przy zatrudnianiu cudzoziemca. Dotychczas pracodawca, który występował z wnioskiem o pozwolenie na pracę dla cudzoziemca na okres dłuższy niż 3 miesiące, musiał wpłacić do kasy Wojewódzkiego Urzędu Pracy 936 zł. Rozporządzenie zredukowało ten koszt do 100 zł. Opłaty ponoszone przez pracodawcę przy składaniu wniosku o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca:
  • 50 zł - gdy pracodawca zamierza powierzyć wykonywanie pracy na okres nie dłuższy niż 3 miesiące,
  • 100 zł - gdy pracodawca zamierza powierzyć wykonywanie pracy na okres dłuższy niż 3 miesiące,
  • 200 zł - gdy pracodawca zamierza delegować do Polski cudzoziemca w celu realizacji usługi eksportowej.
Przepisy nowych rozporządzeń wspierające zatrudnianie osób niepełnosprawnych (opublikowane w Dz.U. nr 194, poz. 1403, 1404, 1405), które wejdą w życie 7 listopada 2007 r., umożliwiają:
  • wypłatę jednorazowej dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez osobę niepełnosprawną (zamiast obecnie przyznawanej pożyczki); jeśli osoba niepełnosprawna założy firmę i zatrudni w niej kolejne dwie osoby niepełnosprawne, może otrzymać na start nawet 119 000 zł,
  • dofinansowanie wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej (do wysokości 15-krotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, czyli nawet do 39 700 zł),
  • refundację 60 proc. wynagrodzenia i obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne niepełnosprawnego pracownika przez okres pierwszego roku zatrudnienia.

WARTO WIEDZIEĆ
Podział pracy, zwany z ang. job-sharing, to uzgodnienie, w ramach którego dwaj pracownicy dzielą pracę na jednym stanowisku pełnoetatowym, rozdzielając między siebie płacę oraz świadczenia odpowiednio do czasu pracy każdego z nich. Podział pracy może występować w postaci podziału dni lub tygodni bądź też, rzadziej, w formie pracy co drugi tydzień. Sytuacja na rynku pracy, a także regulacje prawne ułatwiają przedsiębiorcom zwiększanie lub zmniejszanie liczby pracowników w zależności od potrzeb.

Jednak czasem trudno jest z góry zaplanować optymalną obsadę kadrową przedsiębiorstwa. Przepisy prawa pracy nie pozwalają z dnia na dzień drastycznie ograniczać zatrudnienia. Wielu firm nie stać na utrzymywanie zbyt dużej liczby pracowników etatowych, zwłaszcza w okresach dekoniunktury czy w przypadku, gdy zapotrzebowanie na kadrę zwiększa się jedynie sezonowo.

Aby uniknąć dublowania stanowisk i marnowania czasu przez pracowników, można zastosować job-sharing. Zalety job-sharingu to zredukowanie płynności zatrudnienia i zjawiska absencji oraz większa ciągłość wykonywania pracy (jeżeli część zespołu dzielącego między siebie pracę choruje lub odchodzi, pozostałe osoby kontynuują pracę, przynajmniej w połowie całkowitego wymiaru czasu na danym stanowisku).

Podział pracy oznacza także, że przedsiębiorstwo może korzystać z większej liczby pracowników - również tych, którzy nie mogą pracować w pełnym wymiarze godzin, a chcą być zatrudnieni na stałe. Są też wady: wyższe koszty administracyjne, ryzyko podziału odpowiedzialności, sprzeczność interesów poszczególnych pracowników utrudniająca znalezienie konsensusu w kwestiach dotyczących dzielenia obowiązków i czasu pracy na wspólnym stanowisku pracy.
Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
Wydawnictwo TRENDY