Doradca Podatnika 46-47/2007 Obrót gospodarczy

Nie można prowadzić sprzedaży na targowisku we wszystkie dni, w których podatnik wynajmuje stoisko na podstawie długoletniej umowy najmu, gdyż w tym okresie wypadają święta i inne dni wolne od pracy.

STAN FAKTYCZNY

Organy podatkowe odmówiły podatniczce stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za okres od 26 sierpnia 1999 r. do 31 października 2002 r. Podatniczka zwróciła się do prezydenta miasta (jako organu podatkowego pierwszej instancji w tej sprawie) z wnioskiem o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1999 - 2002. W tym okresie opłacała opłatę targową w formie abonamentu, a to jej zdaniem jest sprzeczne z art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jej zdaniem przepisy nie dają organom podatkowym prawa do poboru opłaty targowej płatnej z góry za rezerwację miejsca na targowisku, ponieważ opłata targowa powinna być związana z ilością dni, w których prowadziła handel na targowisku.

PIERWSZA INSTANCJA

Prezydent miasta odmówił stwierdzenia nadpłaty. Stwierdził, że umowa, jaką podatniczka zawarła z Zarządem Terenów Publicznych, której przedmiotem była dzierżawa stoiska handlowego na targowisku, jest dowodem na to, że podatniczka prowadziła sprzedaż na tym targowisku. Od podatniczki pobierano opłatę targową według stawki określonej w uchwale rady gminy, która przewidywała pobór opłaty targowej za każdy dzień prowadzenia sprzedaży w formie miesięcznego abonamentu w wysokości 20-krotności należnej dziennej opłaty. To, że NSA stwierdził nieważność tej uchwały w części dotyczącej poboru opłaty targowej w formie abonamentu, nie oznacza, że od osób prowadzących sprzedaż nie należała się opłata targowa. Prezydent miasta wskazał, że z liczby dni, w których podatniczka prowadziła sprzedaż, zaewidencjonowanych przez kierownika targowiska, wynika, że pobrana od niej opłata targowa nie była nienależna.

WSA

Wobec tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję prezydenta miasta, podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazała w niej, że organy podatkowe nie przedstawiły wiarygodnych dowodów potwierdzających, że prowadziła sprzedaż na targowisku w dniach wskazanych przez zarządcę targowiska, ponieważ zestawienie liczby dni, w których prowadziła sprzedaż, zostało sporządzone po fakcie i nie odpowiada rzeczywistości.

Powtórzyła, że pobór opłaty targowej w formie abonamentu jest sprzeczny z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd uznał skargę podatniczki za słuszną i uchylił decyzję SKO. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że z art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż opłata targowa powinna być pobierana w formie opłaty dziennej, którą, zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy, należy pobierać za każdy dzień prowadzenia sprzedaży na targowisku. Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty targowej jest fakt prowadzenia sprzedaży na targowisku, zatem opłata targowa nie może być pobierana w formie abonamentu płatnego z góry, gdyż prowadziłoby to do poboru podatku przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Nie do przyjęcia jest twierdzenie organów podatkowych, że umowa zawarta z podmiotem zarządzającym targowiskiem, na mocy której podatniczka wynajmowała stoisko handlowe na tym targowisku, stanowi dowód na okoliczność prowadzenia przez podatniczkę sprzedaży na targowisku w okresie umowy. Materiał dowodowy nie potwierdza w sposób jednoznaczny, że podatniczka prowadziła sprzedaż na targowisku przez taką liczbę dni, jaką wskazuje zarządca targowiska. Zestawienie zarządcy nie jest oparte na dowodach, które zostałyby sporządzone z udziałem podatniczki i które mogłaby ona na bieżąco weryfikować.

Podatniczka słusznie twierdzi, że mogło ono zostać sporządzone po upływie znacznego czasu od momentu pobrania od niej opłaty za poszczególne miesiące. Wobec tego sąd uznał, że decyzja organów podatkowych została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż organy podatkowe w toku postępowania podatkowego nie ustaliły okoliczności faktycznej, mającej podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia omawianej sprawy. Oczywiste jest, że podatniczka nie mogła prowadzić sprzedaży we wszystkie dni, w których wynajmowała stoisko na podstawie długoletniej umowy najmu, gdyż w tym okresie występowały święta i inne dni wolne od pracy - podsumował sąd.

Oprac. na podstawie wyroku WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa/7/07.