Doradca Podatnika 48-49/2007 Prawo w obronie przedsiębiorcy

Trybunał Konstytucyjny o kompetencjach KRS

Powierzenie Krajowej Radzie Sądownictwa kompetencji do ustalania kryteriów oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie jest niezgodne z konstytucją - takie stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 listopada br. Zdaniem TK zasadnicze wątpliwości budzi przepis, który powierza Radzie kompetencje do ustalania kryteriów oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie.

Ustawodawca nie określił żadnych zasad selekcji kandydatów, w konsekwencji jedyną podstawę do tej selekcji stanowią kryteria ustalane przez KRS. Taka regulacja narusza konstytucyjny wymóg, aby sprawy o istotnym znaczeniu dla realizacji wolności i praw konstytucyjnych były regulowane tylko ustawowo. Jednocześnie ustawa o KRS nie precyzuje formy realizacji uprawnienia do ustalania kryteriów oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie.

Z ustawy można jednak wyciągnąć wniosek, że przepis nakłada na KRS obowiązek podjęcia osobnej uchwały o charakterze generalnym i abstrakcyjnym określającej kryteria oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie w procedurze ich obsadzania. Trybunał stwierdził, że kwestionowany przepis narusza prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach, powierzając KRS kompetencje do normowania spraw o podstawowym znaczeniu (sygn. akt SK 43/06).

Egzekutor w asyście CBA

30 listopada br. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 9 listopada 2007 r. w sprawie udzielania przez CBA asysty organowi egzekucyjnemu i egzekutorowi przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych (Dz.U. nr 212, poz. 1561). Rozporządzenie określa sposób postępowania przy wykonywaniu asysty przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, tryb powiadamiania właściwych organów o planowanym podjęciu czynności egzekucyjnych oraz wymagane dokumenty, sposób dokumentowania czynności przy wykonywaniu asysty przez funkcjonariuszy CBA, a także sposób rozliczania kosztów czynności egzekucyjnych wykonanych w asyście CBA.

Odpowiedzialność opieszałego urzędu

Podatnik, który poniósł straty na skutek opieszałości organu podczas załatwiania sprawy administracyjnej i dochodzi z tego tytułu odszkodowania przed sądem, musi precyzyjnie wykazać okresy bezczynności i to, że winę za nią ponosi wyłącznie urząd - do takich wniosków doszedł Sąd Najwyższy w wyroku z 23 listopada 2007 r. (sygn. akt IV CSK 281/07).

Przypomnijmy, że organy administracji są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Taki nakaz został zapisany w art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie późnej niż w ciągu dwu miesięcy od wszczęcia postępowania.

Na niezałatwienie sprawy w terminie można złożyć zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, jeśli uzna je za uzasadnione, musi wyznaczyć dodatkowy termin oraz nakazać wyjaśnienie przyczyn i ustalić osoby winne opieszałości, a w razie potrzeby także podjąć środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Urząd też płaci odsetki

Nie tylko podatnik jest zobowiązany do uiszczenia odsetek w przypadku przekroczenia terminu płatności. Organ celny, który nie zwrócił podatku w terminie, również jest zobowiązany do zapłaty odsetek podatnikowi. Tak orzekł ostatnio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1143/07).

Zgodnie z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty podatku podlegają oprocentowaniu, jeśli urząd nie zwróci go w określonym terminie. Zatem jeśli organ nie dokonał zwrotu akcyzy w terminie, podatek powinien być zwrócony wraz z oprocentowaniem, licząc od dnia upływu tego terminu.

oprac. Marek Michalec