Doradca Podatnika 48-49/2007 VAT

Ściąganie długu dla siebie nie podlega opodatkowaniu

W sytuacji ściągania długu dla siebie podatnik jest co najwyżej odbiorcą (konsumentem) usługi, gdy takiego ściągnięcia dla podatnika dokonuje inny podmiot, nawet gdy ten dług wynika z nabytej przez podatnika wierzytelności. Podatnik nie jest wykonawcą (świadczącym) usługi. To wyklucza traktowanie go jako podatnika-usługodawcę zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Tak orzekł WSA w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 1239/06).

W ewidencji nie można uwzględnić korekty

Wykazanie błędnej kwoty podatku należnego oznacza konieczność korekty faktury. Nie ma możliwości ujęcia korekty w ewidencji. Takie stanowisko zajął WSA w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1516/07. Spółka telekomunikacyjna wynajmuje innym operatorom miejsca na masztach koniecznych do funkcjonowania sieci telefonii komórkowej. Z tytułu wynajmu są oni zobowiązani płacić czynsz. W umowach określono, że płatności będą dokonywane w ciągu miesiąca od dnia wystawienia faktury.

Faktury były jednak wystawiane nieterminowo. Zdarzało się, że jednostka odpowiedzialna za wystawianie faktur nie miała informacji o zmianie wysokości czynszu. Obrót wykazywano jednak w terminach miesięcznych w deklaracji VAT. Firma zwróciła się do organów podatkowych o interpretację, czy w przypadku zmiany wysokości czynszu należy wystawić fakturę korygującą za miesiąc, w którym wystawiono fakturę z zaniżonym czynszem. Zdaniem organów podatkowych spółka miała obowiązek korekty faktury, ponieważ zwiększenie obrotu następowało wtedy, gdy faktura była błędnie wystawiana. Spółka wniosła skargę do WSA.

Zdaniem sądu jednak rozstrzygnięcie organów nie naruszało prawa. Spółka nie może więc ująć korekty w ewidencji. Musi skorygować VAT ze względu na fakt błędnego rozliczenia pierwszej faktury. Spółka pominęła fakt, że wystawianie faktur jest tylko jednym z wielu elementów procedury rozliczania VAT. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności. Jeśli w fakturze kwota podatku zostałaby zaniżona, powoduje to konieczność korekty.

Zgłoszenie elektroniczne za wiedzą urzędu

Od 29 listopada br. obowiązują zmienione przepisy w sprawie wymagań, jakie ma spełniać elektroniczne zgłoszenie celne. Rozporządzenie Ministra Finansów z 5 listopada 2007 r. opublikowane zostało w Dz.U. nr 210, poz. 1529. Dostosowuje ono nasze rozwiązania do wymogów unijnych. Wynika z niego, że zgłoszenie celne sporządzone w systemie teleinformatycznym może być dokonane tylko wtedy, gdy organy celne mają techniczną możliwość jego przyjęcia i obsługi. Wymagania, jakie muszą spełniać takie zgłoszenia, opublikowane są na stronach internetowych Ministerstwa Finansów.

Wprost z rozporządzenia wynika natomiast, że jeśli zgłoszenia dokonuje osoba fizyczna, powinno być ono opatrzone podpisem elektronicznym potwierdzonym ważnym kwalifikowanym certyfikatem albo kodem weryfikacyjnym. Kod ten zastępuje odręczny podpis. Ustala go organ celny właściwy terytorialnie dla miejsca zamieszkania osoby faktycznie dokonującej zgłoszenia. Aby można było złożyć zgłoszenie elektroniczne, niezbędne jest uprzednie poinformowanie o takim zamiarze organu celnego, do którego będzie składane.

Dokumenty stanowiące załączniki nie muszą być przedstawiane organowi razem ze zgłoszeniem, z wyjątkiem sytuacji, gdy załączniki wymagają adnotacji, uwierzytelnienia lub ostemplowania przez celników. Jeśli taki dokument nie zostanie przedstawiony, to do chwili zwolnienia towarów, których dotyczy, musi być przechowywany przez składającego zgłoszenie elektroniczne i pozostawiony do dyspozycji organu celnego. Dotychczas zgłoszenia elektroniczne stosowane są jedynie w procedurze eksportowej w ramach systemu kontroli eksportu (ECS). W imporcie natomiast nadal wykorzystuje się dokumenty papierowe.

oprac. Joanna Langiewicz