|
||||||||
|
||||||||
Zobacz także
|
W jakich przypadkach pominięcie prawa pierwokupu skutkuje nieważnością umowyRafał R. Kasprzycki
aplikant radcowski Zamierzam kupić w ramach prowadzonej spółki nieruchomość od jednego z moich kontrahentów. Kontrahent chce, by w umowie zastrzec na jego rzecz prawo pierwokupu. Jakie konsekwencje będzie rodzić taka klauzula, co mi grozi, gdy będę chciał sprzedać nieruchomość z pominięciem osoby, której przysługuje prawo pierwokupu? Czy mój kontrahent będzie mógł zbyć to prawo? Kwestie pierwokupu zasadniczo regulują normy kodeksu cywilnego (dalej: k.c.). Zgodnie z jego postanowieniami, jeżeli ustawa lub czynność prawna (w tym przypadku umowa) zastrzega dla jednej ze stron pierwszeństwo kupna oznaczonej rzeczy - w wypadku gdyby druga strona sprzedała rzecz osobie trzeciej (prawo pierwokupu), stosuje się w braku przepisów szczególnych przepisy art. 596-602 k.c. Istota prawa pierwokupu Zgodnie z tymi normami rzecz, której dotyczy prawo pierwokupu, może być sprzedana osobie trzeciej tylko pod warunkiem, że uprawniony do pierwokupu swego prawa nie wykona. Prawo pierwokupu wykonuje się zaś przez oświadczenie złożone zobowiązanemu. Jeżeli zawarcie umowy sprzedaży rzeczy, której dotyczy prawo pierwokupu, wymaga zachowania szczególnej formy, oświadczenie o wykonaniu prawa pierwokupu powinno być złożone w tej samej formie. Zobowiązany z tytułu prawa pierwokupu powinien niezwłocznie zawiadomić uprawnionego o treści umowy sprzedaży zawartej z osobą trzecią. WAŻNE
W przypadku nieruchomości prawo pierwokupu można wykonać w ciągu miesiąca. W przypadku innych rzeczy - w ciągu tygodnia od otrzymania zawiadomienia o sprzedaży, chyba że zostały zastrzeżone inne terminy. Konsekwencje pominięcia prawa pierwokupu Powyższe nie oznacza jednak, że w każdym przypadku dokonanie sprzedaży bezwarunkowej (z pominięciem prawa pierwokupu) będzie powodować nieważność takiej czynności. Sprzedaż tego rodzaju będzie nieważna, gdy prawo pierwokupu przysługuje z mocy ustawy Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego, współwłaścicielowi albo dzierżawcy (ewentualnie wynika to z treści przepisów szczególnych). W innych przypadkach, gdy zobowiązany z tytułu prawa pierwokupu sprzeda rzecz osobie trzeciej bezwarunkowo albo jeżeli nie zawiadomi uprawnionego o sprzedaży lub poda mu do wiadomości istotne postanowienia umowy sprzedaży niezgodne z rzeczywistością, wówczas ponosić on będzie jedynie odpowiedzialność za wynikłą stąd szkodę. Sama zaś umowa będzie ważna. Pierwokupu nie można zbyć Odnosząc się do drugiej części przedstawionego pytania, należy wyjaśnić, że prawo pierwokupu jest niezbywalne. Jest ono również niepodzielne, chyba że przepisy szczególne zezwalają na częściowe wykonanie tego prawa. Jeżeli zaś chodzi o samo wykonanie prawa pierwokupu, to dochodzi ono do skutku poprzez zawarcie między zobowiązanym a uprawnionym umowy sprzedaży tej samej treści, co umowa zawarta przez zobowiązanego z osobą trzecią, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Warto jednak przy tym zwrócić uwagę, że postanowienia umowy z osobą trzecią, mające na celu udaremnienie prawa pierwokupu, będą względem uprawnionego bezskuteczne.
Podstawa prawna
WAŻNE
Izba Skarbowa we Wrocławiu na temat wydawania interpretacji Składający wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Słownik języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996) definiuje pojęcie "faktyczny" jako "zgodny z faktami, oparty na faktach, będący faktem, rzeczywisty, realny, istotny". Nie oznacza to jednak niemożności rozstrzygnięcia kwestii hipotetycznych albo takich, które miały już miejsce lub które mogą zaistnieć w przyszłości. A zatem jeżeli we wniosku zostanie opisany dokładnie stan faktyczny (poszczególne elementy stanu faktycznego są spójne), bez zastosowania trybu warunkowego, wówczas organ podatkowy, który nie jest uprawniony ani zobowiązany do badania, czy przedstawione we wniosku zdarzenia są prawdziwe albo faktycznie już zaistniały lub mogą zaistnieć, powinien udzielić stosownej interpretacji. Interpretacja ta będzie wiążąca, jeżeli przedstawiony w niej stan faktyczny zaistnieje i nie ulegnie zmianie stan prawny. Z powyższego wynika, że organ podatkowy nie bada, czy zdarzenia opisane we wniosku i których dotyczy informacja istotnie nastąpiły. Stan faktyczny powinien więc być przedstawiony we wniosku konkretnie i wyczerpująco. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie jest typowym postępowaniem podatkowym. Nie jest ono bowiem ukierunkowane na rozstrzygnięcie w akcie administracyjnym o prawach lub obowiązkach podatnika w konkretnej sprawie. Postanowienie zawierające interpretację nie jest ani rozstrzygnięciem władczym, ani aktem stosowania prawa. Organ podatkowy nie ustanawia nią żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swoje rozumienie treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania w określonej indywidualnej sprawie. A zatem wnioskodawca może zastosować się do udzielonej interpretacji, ale nie musi. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu - Ośrodek Zamiejscowy w Jeleniej Górze z 3 grudnia 2007 r., sygn. PD-I-415/146/07 Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
|
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
|
||||||
|
||||||||
