zamknij to okno
Portale internetowe Wydawcnictwa Trendy sp. z o.o. korzystają z ciasteczek COOKIES w celu poprawnego działania statystyk GOOGLE oraz BIZON MEDIA dostarczających reklamy. Jeśli nie zgadzają się Państwo na zostawianie ciasteczek przez GOOGLE ANALYTICS prosimy o wyłączenie obsługi ciasteczek w konfiguracji Państwa przeglądarki stron internetowych i dalszą wizytę na stronie.

MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE

Amortyzacja nieruchomości

Na podstawie art. 46 §  1 kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W poniższym opracowaniu przedstawimy Państwu, kiedy nieruchomości podlegają amortyzacji, jak ustalić ich wartość początkową oraz jaką wybrać metodę amortyzacji.
  
  •  Budynek. Pojęcie „budynek” zdefiniowano w art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Na podstawie tej definicji przez pojęcie budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Pojęcie „trwałe związanie z gruntem“ oznacza zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu (wkopane w grunt), jak i trwałego związania fundamentów z obiektem budowlanym.
  •  Lokal. Definicję lokalu zawarto w art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). I tak, zgodnie z tą definicją, przez pojęcie lokalu należy rozumieć wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbę lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Definicja ta dotyczy zarówno lokali używanych na cele mieszkalne, jak i na inne.
W obowiązującym ustawodawstwie nie określono pojęcia lokalu użytkowego, rozumianego jako lokal niemieszkalny. Przyjmuje się, że pojęcie lokalu użytkowego odpowiada występującemu w przepisach pojęciu lokalu o innym przeznaczeniu, przeciwstawnym pojęciu lokalu mieszkalnego.
  
Lokale niemieszkalne zawierają się w rodzaju 121 Klasyfikacji Środków Trwałych, który obejmuje wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespoły izb nieprzeznaczone na stały pobyt ludzi, np. pomieszczenia biurowe. 
  •  Budowle. Budowlą jest natomiast każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np.: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wolno stojące instalacje przemysłowe, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego).
Kiedy nieruchomości podlegają amortyzacji, a kiedy nie
Na podstawie art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej: updop) budynki, budowle oraz lokale będące odrębną własnością podlegają amortyzacji, jeżeli:
– stanowią własność lub współwłasność podatnika,
– są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania
– okres ich używania jest dłuższy niż rok,
– będą wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1.
  
W związku z tym jeżeli podatnik nabędzie lokal użytkowy, lecz przewidywany okres jego używania jest krótszy niż rok, np. gdy jest planowana jego sprzedaż przed upływem roku, to lokal ten nie można uznać za środek trwały w rozumieniu art. 16a ust. 1 updop.
  
Jeżeli jednocześnie lokal ten byłby wykorzystywany na cele działalności gospodarczej, np. byłby wynajmowany, albo prowadzona byłaby w nim działalność biurowa, to podatnik będzie miał prawo zaliczyć wydatki na nabycie tego lokalu bezpośrednio do kosztów podatkowych.
  
Jeżeli jednak faktyczny okres używania tego lokalu przekroczy rok, podatnik na podstawie art. 16e updop będzie obowiązany skorygować koszty uzyskania przychodów, zaliczyć ten lokal do środków trwałych, stosować stawki amortyzacyjne określone w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych oraz wpłacić kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie lokalu do dnia, w którym okres jego używania przekroczył rok.
  
Nie stanowią również środków trwałych budynki w budowie, gdyż nie spełniają one warunków kompletności i przydatności do użytku. Również wyposażenie budynku w budowie nie spełnia warunku przydatności do użytku, dopóki budynek nie zostanie przekazany do używania. Na przykład winda nie może być amortyzowana, dopóki budynek nie będzie zdatny do użytku i nie zostanie przekazany do używania.
  
Na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 i 2 updop  amortyzacji podlegają również, niezależnie od przewidywanego okresu używania:
– przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
– budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
– budowle, budynki oraz lokale niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
  
Zatem, jeżeli grunt nie stanowi własności podatnika, ale wybudował na nim budynek, to podlega on amortyzacji jako budynek wybudowany na cudzym gruncie.
  
Natomiast na podstawie art. 16c updop amortyzacji nie podlegają:
– grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
– budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,
– budynki, budowle, lokale, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. W tym przypadku składniki nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności. Należy jednak podkreślić, że chodzi tu o zaprzestanie prowadzonej przez podatnika działalności, w której te składniki były używane – a nie o zaprzestanie wykorzystywania tych składników.
 
Wartość początkowa nieruchomości
Wartość początkowa nieruchomości określana jest, w zależności od sposobu jej nabycia, na podstawie art. 16g updop.
Jeżeli zatem np. budynek został wybudowany przez podatnika, to na podstawie art. 16g ust. 4 upodp jego wartość początkową ustala się według kosztu wytworzenia.
Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
  
Ponadto koszt wytworzenia koryguje się o różnice kursowe naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego.
Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.
  
I tak, jeżeli podatnik zaciągnął kredyt, z którego była finansowana budowa, to naliczone odsetki do dnia przekazania budynku do używania będą zwiększały jego wartość początkową niezależnie od tego, czy zostaną zapłacone przed, czy po przekazaniu budynku do używania.
  
Natomiast odsetki naliczone po przekazaniu budynku do używania będą mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów podatkowych w momencie ich zapłaty1.
Zgodnie z objaśnieniami do grupy 1 „Budynki i budowle“ zawartymi w Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcję budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe, oraz normalne wyposażenie budynku, np. wbudowane meble. W skład budynku jako pojedynczego obiektu inwentarzowego wlicza się również tzw. obiekty pomocnicze obsługujący dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie. Obiekty pomocnicze obsługujące więcej niż jeden budynek należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.
   
Przykładowo jeżeli w budynku wbudowana byłaby na stałe instalacja komputerowa, to powinna ona być zaliczona do wartości początkowej budynku. Jeżeli może ona zostać zdemontowana, to nie będzie zaliczona do jego wartości początkowej.
  
W przypadku gdyby ogrodzenie otaczało budynek, to stanowiłoby „element” wchodzący w jego skład i tym samym jego wartość zaliczana byłaby do wartości początkowej budynku.
Gdyby ogrodzenie to otaczało np. dwa budynki, to powinno być amortyzowane odrębnie jako budowla (rodzaj 291 – obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane).
Jeżeli budynek nabywany jest z gruntem, to powinna być osobno ustalona wartość początkowa gruntu i budynku. Grunt jest bowiem również środkiem trwałym, z tym że nie podlega amortyzacji. W przypadku gdy wartość tego gruntu została wykazana w akcie notarialnym dotyczącym sprzedaży nieruchomości, to należy ją przyjąć, zakładając, że odpowiada wartości rynkowej tego gruntu.
  
Metody amortyzacji i stawki podatkowe
Liniowa stawka amortyzacji dla budynków i lokali niemieszkalnych wynosi zaledwie 2,5 proc. (z wyjątkiem kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych trwale związanych z gruntem, dla których wynosi 10 proc.) Budowle amortyzowane są, w zależności od rodzaju, według stawek 2,5 proc. – 20 proc.
                   PRZYKŁAD
Spółka z o.o. wybudowała i przekazała do użytkowania budynek biurowy w grudniu 2004 r.
Wartość początkowa tego budynku, ustalona na podstawie kosztu wytworzenia, wynosi 1 000 000 zł.
Roczny odpis amortyzacyjny będzie wynosił 1 000 000 zł x 2,5 proc. = 25 000 zł.
Okres amortyzacji tego budynku wynosić będzie aż 40 lat (100 proc. : 2,5 proc.).
Na podstawie art. 16 ust. 2 updop podatnicy mogą stawki podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach:
– pogorszonych – z zastosowaniem współczynników nie wyższych niż 1,2,
– złych – z zastosowaniem współczynników nie wyższych niż 1,4.
Przy czym za pogorszone warunki używania budynków i budowli uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.
  
Natomiast za złe warunki używania budynków i budowli uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, szczególnie jeżeli służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.
  
W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.
  
Jeżeli natomiast budowla, budynek będą wykorzystywane sezonowo, wówczas na podstawie art. 16h ust. 1 pkt 3 updop będą mogły być dokonywane odpisy amortyzacyjne w okresie jego wykorzystywania. W tym przypadku wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12.
   
Podatnicy mogą również zastosować indywidualne stawki dla używanych budynków, budowli i lokali.
Na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3 updop podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych budynków, budowli i lokali, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika.
Okres amortyzacji dla tych środków trwałych nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem budynków wymienionych w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych oraz budynków zastępczych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy.
  
Na podstawie art. 16j ust. 3 pkt 1 updop budynki, budowle, lokale uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. Ustawa nie określa sposobu wykazania, że budynek bądź lokal był wykorzystywany przed nabyciem co najmniej przez okres 60 miesięcy, należy więc kierować się racjonalizmem. I tak, zdaniem autora, nie można uznać za racjonalne kwestionowanie np. używania lokalu w budynku, który był wybudowany np. 20 lat temu. Niemniej podatnik powinien próbować uzyskać dowody potwierdzające wykorzystanie budynku czy lokalu przez poprzednich właścicieli, np. kopie umów najmu, wpisów do ewidencji działalności gospodarczej czy oświadczenia osób potwierdzające jego wykorzystywanie.
   
Zatem po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji przez danego podatnika używane budynki przemysłowe, zawierające się w rodzaju 101 Klasyfikacji, który obejmuje budynki przeznaczone na cele produkcyjne dla wszystkich przemysłów, np. fabryki, warsztaty, hale produkcyjne, montownie, wytwórnie itp., jak również budynki biurowe, zawierające się w rodzaju 105 Klasyfikacji, który m.in. obejmuje budynki wykorzystywane jako miejsce pracy dla działalności biura, sekretariatu lub innych o charakterze administracyjnym itp. – mogą być amortyzowane według stawki 10 proc. rocznie (10 proc. : 10 lat).
  
                   PRZYKŁAD
Spółka A z o.o. produkująca wyroby metalowe zakupiła  halę produkcyjną wybudowaną w latach osiemdziesiątych i wprowadziła ją do ewidencji środków trwałych w grudniu 2004 r.
Wartość początkową hali ustalono według ceny jej  nabycia w wysokości 1 000 000 zł.
Spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych według  stawki 10 proc. i odpisywać w okresie amortyzacji  w koszty kwotę
1 000 000 zł x 10 proc. = 100 000 zł.
Okres amortyzacji będzie trwał 10 lat.
  
Nie do końca jest rozstrzygnięte, czy można amortyzować w ciągu 36 miesięcy wszystkie budynki wymienione w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji Środków Trwałych, czy tylko trwale związane z gruntem, kioski towarowe o kubaturze poniżej 500 m3, domki kempingowe oraz budynki zastępcze.
   
W rodzaju 103 Klasyfikacji wymienione są budynki handlowo-usługowe: m.in. centra handlowe, domy towarowe,  samodzielne sklepy  i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem. Natomiast w rodzaju 109 Klasyfikacji sklasyfikowane są m.in.: hotele i podobne budynki krótkotrwałego zakwaterowania – schroniska młodzieżowe, górskie, domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego: restauracje, bary, stołówki.
Zdaniem autora budynki te, o ile spełniają kryteria uznania ich za używane bądź ulepszone, mogą być amortyzowane w okresie 36-miesięcznym, bowiem sformułowanie art. 16j ust. 1 pkt 3 updop pozwala sądzić, że ustawodawca dla celów tej ustawy rozróżnia pojęcie budynku od trwale związanego z gruntem kiosku towarowego, domku kempingowego czy budynku zastępczego (np. baraku), mimo że obiekty te są również sklasyfikowane jako budynki w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji. Jednak trwale związane z gruntem kioski towarowe i budynki zastępcze nie są wprost wymienione w rodzajach 103 i 109, a o tym, że są sklasyfikowane w tych rodzajach, podatnik może wywnioskować, analizując dopiero rodzaj 806 Klasyfikacji.
  
Przy przyjęciu, że budynki te mogą być amortyzowane w okresie 36 miesięcy, o ile spełniają kryteria uznania za używane, stawka ich amortyzacji wynosiłaby 33,33 proc. Okres amortyzacji w przypadku tych budynków mógłby trwać 3 lata.
  
Ulepszenie budynku, lokalu
Na podstawie art. 16g ust. 13 updop, jeżeli budynki, budowle bądź lokale uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji – wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie.
  
Budynki, budowle, lokale (jak i inne środki trwałe) uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia tych środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
  
W kontekście tego przepisu warto także przybliżyć użyte przez ustawodawcę pojęcia:
– „przebudowa” – polega na dokonaniu gruntownych zmian w stanie środka trwałego; to zmiana istniejącego stanu środków trwałych na inny,
– „rozbudowa” – polega na powiększeniu środków trwałych, w szczególności kubatury budynków, budowli,
– „rekonstrukcja” – ma na celu odtworzenie środków trwałych z zachowanych fragmentów; zwłaszcza odbudowa zniszczonych częściowo lub całkowicie budynków,
– „adaptacja” – ma na celu przystosowanie środka trwałego do użytku innego niż było jego pierwotne przeznaczenie; modernizacja związana jest z unowocześnieniem środka trwałego.
  
Inne działania niemieszczące się w zakresie powyższych pojęć, których efektem jest odtworzenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, można sklasyfikować jako remont.
  
„Wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych można uznać za remont. Natomiast przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych” – wyrok NSA z 14 stycznia1998 r., sygn. akt SA/Sz 119/97.
  
                   PRZYKŁAD
W ewidencji środków trwałych wykazany jest budynek o wartości początkowej 1 000 000 zł.
Amortyzowany jest on metodą liniową według stawki 2,5 proc.
Roczne odpisy amortyzacyjne wynoszą 2,5 proc. x 1 000 000 zł = 25 000 zł.
Dotychczasowe umorzenie wynosi 200 000 zł.
Wydatki na jego ulepszenie wyniosły 100 000 zł.
Wartość początkowa środka trwałego będzie wynosiła 1 000 000 zł + 100 000 zł = = 1 100 000 zł;
do zamortyzowania pozostanie kwota 1 100 000 zł – 200 000 zł = 900 000 zł.
Odpisy amortyzacyjne po ulepszeniu będą wynosiły 2,5 proc. x 1 100 000 zł = 27 500 zł.
  
Jeżeli natomiast wydatki poniesione na ulepszenie budynku nie przekroczą 3500 zł w roku podatkowym, to będą mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, nie powiększając jego wartości początkowej.
Ponadto koszty remontu mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów niezależnie od ich wysokości.
  
Indywidualne stawki amortyzacyjne mogą być również ustalone dla budynków, budowli i lokali ulepszonych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji przez podatnika.
Za ulepszone uważa się – zgodnie z art. 16j ust. 3 pkt 1 updop – budynki, budowle i lokale, na które przed wprowadzeniem do ewidencji poniesiono wydatki na ulepszenie stanowiące co najmniej 30 proc. wartości początkowej lokalu.
  
                   PRZYKŁAD
Spółka z o.o., której przedmiotem działalności jest pośrednictwo handlowe, nabyła budynek warsztatu wybudowany w 2003 r.
Jego wartość początkową ustalono w wysokości 1 000 000 zł, z tym że przed wprowadzeniem go do ewidencji dokonano wydatków na jego adaptację dla celów biurowych w wysokości 310 000 zł.
W związku z powyższym spółka będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych według stawki 10 proc., tj. 1 000 000 zł x 10 proc.= 100 000 zł
Okres amortyzacji tego ulepszonego budynku będzie wynosił 10 lat.
   
Budynek ten wprawdzie był wybudowany w 2003 r., a zatem nie może być uznany za używany w rozumieniu art. 16 ust. 3 pkt 1 updop, na podstawie którego za budynek używany uznaje się budynek, jeżeli podatnik udowodni, że przed jego nabyciem wykorzystywany był co najmniej przez 60 miesięcy, i tym samym nie może skorzystać z uprawnienia do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji z tytułu wprowadzenia do ewidencji używanego budynku.
  
Jednak w związku z tym, że spółka dokonała wydatków na ulepszenie tego budynku przed wprowadzeniem go do ewidencji, może, na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3, ustalić dla tego budynku indywidualne stawki amortyzacyjne.
  
W przypadku stosownego ulepszenia budynku usługowo-handlowego przed wprowadzeniem go do ewidencji możliwe jest, zdaniem autora, zastosowanie stawki 33,33 proc. i jego amortyzacja w ciągu trzech lat.
  
Odpisy amortyzacyjne a koszty uzyskania przychodów
Zgodnie z art. 15 ust. 6 updop kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a–16m, z uwzględnieniem art. 16.
Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 updop nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych wartości, od tej części budynku, budowli czy lokalu, która odpowiada poniesionym wydatkom na jego nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
  
                   PRZYKŁAD
Spółka z o.o. wybudowała i przekazała do używania w grudniu 2004 r. halę produkcyjną.
Wartość początkową tej hali ustalono według kosztu wytworzenia w wysokości 1 000 000 zł.
W marcu 2005 r. spółka otrzymała dotację na jej wytworzenie w wysokości 60 proc. kosztów poniesionych na budowę, tj. 600 000 zł.
  
Roczny odpis amortyzacyjny wynosi 2,5 proc. x 1 000 000 zł = 25 000 zł.
Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 updop kosztem podatkowym nie będzie kwota 25 000 zł x 60 proc. = 15 000 zł.
Kosztem uzyskania przychodu będą odpisy
amortyzacyjne w wysokości 25 000 zł – 15 000 zł = 10 000 zł.
Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. a) i b) updop nie będą stanowiły kosztów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej budynku, budowli czy lokalu nabytych nieodpłatnie, jeżeli:
– nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub
– dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
– nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku,
–  jeżeli zostały nabyte przed 1 stycznia 1995 r., lecz nie były zaliczone do środków trwałych.
  
Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych nabytych w formie wkładu niepieniężnego, od tej części ich wartości, która nie została przekazana na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej.
  
                   PRZYKŁAD
Do spółki z o.o. został wniesiony aport w postaci używanego budynku biurowego o wartości rynkowej 1 000 000 zł. W zamian za ten aport wspólnik objął udziały o wartości nominalnej 600 000 zł.
Natomiast kwota 400 000 zł została przekazana na kapitał zapasowy spółki z o.o.
Na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4 updop spółka z o.o. może ustalić wartość początkową budynku w wysokości 1 000 000 zł.
Ponieważ budynek spełnia kryteria uznania go za używany, spółka z o.o. może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 10 proc.
Będzie mogła zatem dokonywać rocznie odpisów amortyzacyjnych w wysokości 1 000 000 zł x 10 proc. = 100 000 zł.
Jednak na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) updop kwota odpisów amortyzacyjnych w wysokości 100 000 zł x (400 000 zł : 1 000 000 zł) = 40 000 zł nie będzie stanowiła kosztów uzyskania przychodów.
 
Krzysztof Lis
Konsultant podatkowy, autor licznych
 publikacji z zakresu prawa podatkowego
  
1 (zob. na str. 12 pismo MF z 11 lipca 2001 r. nr PB 3/DK-III 2-13/01) O ustaleniu wartości początkowej budynku wybudowanego we własnym zakresie można również przeczytać w zeszycie PDOP „Doradcy Podatnika” nr 15, str. 2 – przyp. Redakcji.

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
Hotelarz    Rynek Turystyczny     Restauracja    Polski Jubiler
Wydawnictwo TRENDY | Polskie Wydawnictwa Specjalistyczne ProMedia



Zapoznaj się z naszym portalem pisma branżowego Rynek Turystyczny