zamknij to okno
Portale internetowe Wydawcnictwa Trendy sp. z o.o. korzystają z ciasteczek COOKIES w celu poprawnego działania statystyk GOOGLE oraz BIZON MEDIA dostarczających reklamy. Jeśli nie zgadzają się Państwo na zostawianie ciasteczek przez GOOGLE ANALYTICS prosimy o wyłączenie obsługi ciasteczek w konfiguracji Państwa przeglądarki stron internetowych i dalszą wizytę na stronie.

MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE

Bezzwrotna zapomoga – jednorazowy zasiłek dla pracownika – zasady przydzielania i składki

W przedsiębiorstwie zdarza się, że pracownicy zapadają na ciężkie choroby bądź ulegają poważnym wypadkom. Zdarza się również, że pracownicy lub członkowie ich rodzin umierają. Pracodawcy często dysponują środkami, które można przeznaczyć na pomoc takim pracownikom i ich rodzinom. Od tego, w jakiej formie wypłacane są takie środki, będzie zależało, czy będą one obciążone składkami ZUS.
  
W sytuacji gdy pracownika dotknęło nieszczęście i potrzebuje pomocy finansowej ze strony zatrudniającego, najwłaściwszym instrumentem, którym dysponuje pracodawca (przy założeniu, że ma środki na pomoc bezzwrotną) jest zapomoga losowa. W zakładach pracy, w których funkcjonuje zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (zwany dalej funduszem), zapomogi bezzwrotne dla pracowników znajdują najczęściej podstawę swojego funkcjonowania w regulaminie funduszu. Regulamin konkretyzuje, na podstawie ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, możliwą do realizacji działalność socjalną dla pracowników danego zakładu pracy w warunkach panujących w tymże zakładzie. Postanowienia regulaminu funduszu, dotyczące przyznawania zapomóg bezzwrotnych dla pracowników dotkniętych ciężkimi zdarzeniami losowymi, stanowią doprecyzowanie jednego z ustawowych celów działalności socjalnej, na którą mają być wydatkowane środki funduszu – udzielania pomocy materialno-rzeczowej lub finansowej. Środkami funduszu administruje pracodawca. W praktyce, w znacznej części firm, spotyka się niemające umocowania w ogólnie obowiązujących przepisach prawa, jedynie w poszczególnych regulaminach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, organy doradcze – tzw. komisje socjalne (bywa, że pracodawca ceduje na nie prawo podejmowania decyzji w sprawach przyznania lub nieprzyznania świadczenia z funduszu). Prawo do wystąpienia o przyznanie zapomogi przysługuje zawsze zainteresowanemu pracownikowi. Często, gdy ciężka sytuacja zatrudnionego jest ogólnie znana, z inicjatywą udzielenia pomocy finansowej występują związki zawodowe, komisja socjalna lub sam pracodawca. Regulamin funduszu może przyznawać prawo do takiej inicjatywy również innym organom lub osobom, np. bezpośredniemu przełożonemu. Podkreślić należy, że prawo do ubiegania się o zapomogę z funduszu (a także inne świadczenia) nie przysługuje jedynie pracownikowi. Ustawodawca wymienia wśród uprawnionych również rodziny pracowników, a także emerytów i rencistów (byłych pracowników) oraz ich rodziny. Katalog uprawnionych zostaje jednak zamknięty w regulaminie funduszu danego zakładu pracy, a więc możliwe jest jego rozszerzenie i umieszczenie w nim zapisów przyznających prawo do zasiłków z funduszu socjalnego np. dla zleceniobiorców, wykonawców (członków ich rodzin) itd.
  
Bezzwrotna zapomoga przyznana ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, podobnie jak inne świadczenia z tego funduszu, nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Zapomogi przyznawane pracownikom u pracodawców, u których nie tworzy się funduszu lub u których środki funduszu zostały wyczerpane, także korzystają ze zwolnienia z oskładkowania. Należy jednak zwrócić uwagę, że zapomogi wypłacane z tzw. środków bieżących pracodawcy nie stanowią podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych jedynie wtedy, gdy dotyczą: klęsk żywiołowych, indywidualnych zdarzeń losowych lub długotrwałej choroby. Zgodnie z wyjaśnieniami I Urzędu Skarbowego w Kielcach z 16 grudnia 2004 r., nr OG/005/313/PDII/61/2004:
  
– indywidualnymi zdarzeniami losowymi są wszelkie zdarzenia, które są nieprzewidywalne, niemożliwe do uniknięcia nawet przy zachowaniu należytej staranności, jak np. nieszczęśliwe wypadki powodujące uszczerbek na zdrowiu, kradzieże, włamania itp.
– klęska żywiołowa to zdarzenie spowodowane niszczycielskim działaniem sił przyrody, np.: huragany, powodzie, ulewne deszcze, trzęsienia ziemi, uderzenia piorunów, gradobicia itd.
– długotrwałą chorobą jest choroba określana w medycynie jako przewlekła.
  
Od zapomóg przyznanych z ww. powodów lub w związku ze śmiercią nie należy również potrącać zaliczki na podatek dochodowy, jeśli kwota wypłaconych w roku kalendarzowym tego rodzaju świadczeń nie przekroczy sumy 2280 zł. W razie przekroczenia tego limitu, od nadwyżki należy odprowadzić podatek. Bez znaczenia jest tu źródło finansowania wypłaty. Nie można zapominać o właściwym udokumentowaniu powodu, dla którego wypłacono zapomogę. Przykładowo długotrwała choroba powinna być potwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim (wyjaśnienia II Urzędu Skarbowego w Rzeszowie nr II US. PB-I-415/9/05 z 17 marca 2005 r.).
 
                   Przykład
1. Pracodawca, wiedząc że pracownikowi potrzebna jest pomoc finansowa ze względu na leczenie padaczki, przyznał mu premię w wysokości 2000 zł. Niestety, do rąk zatrudnionego trafiła jedynie część tej kwoty. Od przyznanej premii naliczono bowiem składki na ubezpieczenia społeczne, które łącznie wyniosły 374, 20 zł, i odprowadzono zaliczkę na podatek dochodowy – 308,90 zł, jak w przypadku zwykłych przychodów ze stosunku pracy. Ponadto odprowadzono składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Natomiast pracodawca w tym wypadku, oprócz wypłaty kwoty w wysokości 2000 zł, ponosi dodatkowo koszty składek, który jest zobowiązany sfinansować (połowę składek emerytalnej i rentowej oraz składkę na ubezpieczenie wypadkowe).
 
2. Inny pracodawca w podobnej sytuacji wypłacił pracownikowi zapomogę losową w identycznej wysokości. Ze względu na zastosowanie zapomogi był to dla niego koszt całkowity wypłaty, co więcej do rąk pracownika trafiła pełna kwota, gdyż taka zapomoga korzysta ze zwolnienia od podatku i nie stanowi podstawy do naliczenia składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.
Małgorzata Bedyńska
 Podstawa prawna
art. 2 ust. 1 i 5, art. 8 ust. 2, art. 10 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (j.t. DzU z 1996 r. nr 70, poz. 335); § 2 ust. 1 pkt 19 i 22 rozporządzenia Ministra Pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (DzU nr 161, poz. 1106); art. 21 ust. 1 pkt 26 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. DzU z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.).

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
Hotelarz    Rynek Turystyczny     Restauracja    Polski Jubiler
Wydawnictwo TRENDY | Polskie Wydawnictwa Specjalistyczne ProMedia



Zapoznaj się z naszym portalem pisma branżowego Restauracja