zamknij to okno
Portale internetowe Wydawcnictwa Trendy sp. z o.o. korzystają z ciasteczek COOKIES w celu poprawnego działania statystyk GOOGLE oraz BIZON MEDIA dostarczających reklamy. Jeśli nie zgadzają się Państwo na zostawianie ciasteczek przez GOOGLE ANALYTICS prosimy o wyłączenie obsługi ciasteczek w konfiguracji Państwa przeglądarki stron internetowych i dalszą wizytę na stronie.

MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE

Wyrok NSA z 5 czerwca 2003 r. (sygn. akt III SA 2746/01)

Wydatki na budowę budynku letniskowego przeznaczonego na potrzeby mieszkaniowe
Wyrok NSA z 5 czerwca 2003 r. (sygn. akt III SA 2746/01)
TEZA
Samo stwierdzenie, iż budynek jest budynkiem letniskowym, co wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz nabycie działki letniskowej automatycznie nie przesądza, że poniesione wydatki nie mogą stanowić podstawy do odliczenia (...).
Zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych w kilku lokalach mieszkalnych podatnika przekracza znacznie przeciętne standardy mieszkaniowe, ale w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma przepisu zakazującego korzystania z tych tytułów z odliczenia od podatku.
Z UZASADNIENIA
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z (...) Izba Skarbowa w (...) utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego (...) odmawiającą (...) stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w związku z wydatkami na budowę domu letniskowego (...).
Podtrzymując argumentację zawartą w decyzji organu I instancji, Izba Skarbowa stwierdziła, iż zgodnie z art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.)* podatek dochodowy od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2–17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na budowę budynku mieszkalnego.
Z analizy materiału dowodowego wynika, że w 2000 r. poniesione wydatki dotyczą budowy budynku letniskowego prowadzonej na zakupionych uprzednio działkach przeznaczonych na budownictwo letniskowe.
Potwierdzenie tego znajduje się w treści aktu notarialnego (...), z którego wynika, że dokonano zakupu dwóch niezabudowanych działek letniskowych (...), oraz w decyzji Urzędu Rejonowego w (...) o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego typ „KASTALIA 2”.
Jednocześnie Izba Skarbowa, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, wskazała, że powołany w odwołaniu wyrok Sądu Najwyższego z 12 lipca 2000 r. (sygn. akt III RN 207/99) dotyczył kwestii nadbudowy i rozbudowy budynku na cele mieszkalne (art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy) i został wydany w indywidualnej sprawie, a więc ma zastosowanie tylko w danym przypadku.
Ponadto Izba Skarbowa stwierdziła, że jakkolwiek orzecznictwo Sądu Najwyższego pośrednio znajduje swoje odzwierciedlenie w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe, to na gruncie Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) nie znajduje uzasadnienia stanowisko nadające orzeczeniom Sądu Najwyższego moc powszechnie obowiązującą (art. 183), jako że moc powszechnie obowiązującą mają jedynie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 190 ust. 1).
W złożonej skardze na wymienioną decyzję Izby Skarbowej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uznanie prawa skarżącego do dokonywania odliczeń z tytułu poniesionych wydatków budowlanych.
Opisując dotychczasowy przebieg postępowania, napisali, że o przeznaczeniu budynku w naszym przypadku decyduje ich zamiar całorocznego w nim zamieszkiwania. Wszystkie nakłady związane z budową domu wskazują ich zdaniem w sposób jednoznaczny, iż przedmiotowa budowa jest prowadzona z myślą zamieszkiwania w nim przez cały rok (parametry budynku, zastosowane rozwiązania techniczne, użyte materiały). Określenie „teren letniskowy” odnosi się w głównej mierze do walorów krajobrazowych, leczniczych, urbanistycznych, nie może być natomiast utożsamiane ze specyfikowaniem terenu pod względem przydatności na cele budowlane.
Stwierdzili, że argumentacja jest sprzeczna ze stanowiskiem zawartym w wyroku SN z 12 lipca 2000 r., z którego wynika, że – „nie można z góry przyjmować, że podatnik posiadający lokal mieszkalny w jednej miejscowości, który inwestuje w rozbudowę innego lokalu położonego w tej samej lub innej miejscowości, nie czyni tego w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych (...) nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisu zakazującego korzystania z tych tytułów z omawianego odliczenia od podatku. Nie ma także przepisu ograniczającego skorzystanie z tej możliwości tylko w stosunku do lokali położonych na terenach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe”.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu ma oczywiście wykładnia art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), a konkretnie, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby uznać, że wydatki na budowę budynku korzystają ze zwolnienia od podatku.
Zgodnie z art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. b) cyt. ustawy zmniejszenie kwoty podatku następuje, jeżeli podatnik w roku podatkowym poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na budowę domu mieszkalnego.
Mając na uwadze dotychczas utrwaloną już linię orzecznictwa NSA i SN, należało stwierdzić, iż samo stwierdzenie, że budynek jest budynkiem „letniskowym”, co wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz nabycie „działki letniskowej” automatycznie nie przesądza, że poniesione wydatki nie mogą stanowić podstawy do odliczenia od dochodu.
Z treści tego przepisu wynika, że odliczeniu podlegają wydatki poniesione na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na budowę budynku mieszkalnego.
A zatem warunkiem odliczenia określonych wydatków od dochodu do celów ustalenia wysokości podatku jest to, aby były to wydatki rzeczywiście poniesione – co w tej sprawie nie jest kwestionowane – mające służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych podatnika.
Przez zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych należy rozumieć sytuacje, w których właściciel będzie wykorzystywał budynek dla siebie i dla swoich bliskich, nie w celach rekreacyjnych czy lokaty kapitału.
Nie można jednak z góry przyjmować, że podatnik (jak w niniejszej sprawie skarżący) posiadający lokal mieszkalny w jednej miejscowości, nie czyni tego w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Jest to bowiem kwestia faktów, które powinny być wyjaśnione w postępowaniu podatkowym. Nie ma podstaw do ograniczania stosowania omawianego zmniejszenia podatku tylko do wydatków poniesionych w związku z jednym lokalem mieszkalnym. Można korzystać z tego zmniejszenia w odniesieniu do wydatków związanych z większą ilością lokali mieszkalnych, jednakże w odniesieniu do nich wszystkich razem mają zastosowanie limity odliczeń przewidziane w art. 27a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w kilku lokalach mieszkalnych podatnika przekracza znacznie przeciętne standardy mieszkaniowe, ale nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisu zakazującego korzystania z tych tytułów z omawianego odliczenia od podatku. Nie ma także przepisu ograniczającego skorzystanie z tej możliwości tylko w stosunku do lokali położonych na terenach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na budownictwo mieszkaniowe. Budowa budynku mieszkalnego położonego na terenach rekreacyjnych, jeżeli jest dokonywana przez podatnika w celu zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych (także przyszłych), uzasadnia zmniejszenie podatku dochodowego o poniesione z tego tytułu koszty, w granicach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (por. wyrok SN z 12 lipca 2000 r., sygn. akt III RN ...7/99 OSNP 2001/4/102).
W tym miejscu należy stwierdzić, iż błędne jest stanowisko Izby Skarbowej, że ww. wyrok nie ma zastosowania w tej sprawie, bowiem dotyczył on rozbudowy budynku.
Zgodnie z treścią art. 27a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczeniu podlegają wydatki wymienione w tym przepisie m.in. na budowę budynku, rozbudowę czy nadbudowę etc., pod warunkiem że zostały poniesione na „cele mieszkaniowe”.
W związku z powyższym, nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy z powodu naruszenia art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy – Ordynacja podatkowa i niewyjaśnieniu przez organy podatkowe, czy sporny budynek służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych podatników na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postanowiono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.
* W brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r.

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
Hotelarz    Rynek Turystyczny     Restauracja    Polski Jubiler
Wydawnictwo TRENDY | Polskie Wydawnictwa Specjalistyczne ProMedia



Zapoznaj się z naszym portalem pisma branżowego Rynek Turystyczny