|
||||||||
|
||||||||
|
Zobacz także
|
Dysponowanie nieruchomością na cele budowlaneOświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi niezbędny załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę i zgłoszenia w sprawie realizacji obiektu lub robót budowlanych. WZÓR OŚWIADCZENIA Oświadczenie powinno dotyczyć wszystkich działek, na których planowana jest budowa danej inwestycji. Należy w nim wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Są to m.in.:
Niezałączenie oświadczenia do złożonego zgłoszenia skutkuje wydaniem postanowienia o uzupełnieniu złożonych dokumentów w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw w stosunku do założonych robót. W przypadku niezałączenia oświadczenia do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę inwestor otrzymuje wezwanie do usunięcia stwierdzonego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Niedotrzymanie tego terminu powoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Złożenie fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, j.t. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), a nawet do możliwości zastosowania kary pozbawienia wolności do lat trzech (art. 233 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, Dz.U. nr 88, poz. 553 ze zm.). Wzór oświadczenia zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzoru wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. nr 120, poz. 1127 ze zm.). TYTUŁY PRAWNE DO DYSPONOWANIA NIERUCHOMOŚCIĄ Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł wynikający z:
W przypadku inwestora niebędącego osobą fizyczną prawo do złożenia oświadczenia posiadają osoby uprawnione do jego reprezentacji. I tak:
WARTO WIEDZIEĆ Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przedsiębiorca musi ogłosić upadłość, jeżeli chce ubiegać się o świadczenie przedemerytalne. Uznał tym samym, że art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych jest zgodny z art. 67 ust. 2, art. 32 oraz art. 2 Konstytucji RP. Skarżąca uważa, że przepisy te naruszają Konstytucję, bo uzależniają przyznanie świadczenia od spełnienia warunków ustalonych w sposób dyskryminujący część obywateli. W przypadku pracowników wystarczającym warunkiem do uzyskania świadczenia przedemerytalnego jest utrata zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, natomiast w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą nie wystarczy zaprzestanie wykonywania działalności wskutek nierentowności. Spełnienie warunku ogłoszenia upadłości wiąże się zaś z długotrwałym i kosztownym postępowaniem. Zdaniem Trybunału nierentowność prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje definitywnie utraty możliwości zarobkowania, która jest jednym z warunków starania się o świadczenie przedemerytalne. Dowodem tego, że zainteresowany nie ma pracy nie z powodu braku chęci czy też kalkulacji, lecz ze względu na drastyczną sytuację prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, jest właśnie ogłoszenie upadłości. Wymóg ten mieści się w zakresie konstytucyjnej swobody legislacyjnej ustawodawcy. Nie można porównać sytuacji pracowników i osób prowadzących działalność gospodarczą. Ci pierwsi nie mają bowiem żadnego wpływu na decyzję pracodawcy o likwidacji zakładu, podczas gdy zakończenie działalności gospodarczej jest suwerenną decyzją przedsiębiorcy. (Wyrok TK z 20 listopada br., sygn. akt SK 66/2006) ![]() ![]() Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
|
S2pXSLTransformator::missingFileError :: Plik z szablonem XSL /htdocs/e-podatnik.pl/epodatnik/xml/spisy_tresci_czasopism/doradca_podatnika/633.xml NIE ISTNIEJE !!!
|
||||||
|
||||||||