zamknij to okno
Portale internetowe Wydawcnictwa Trendy sp. z o.o. korzystają z ciasteczek COOKIES w celu poprawnego działania statystyk GOOGLE oraz BIZON MEDIA dostarczających reklamy. Jeśli nie zgadzają się Państwo na zostawianie ciasteczek przez GOOGLE ANALYTICS prosimy o wyłączenie obsługi ciasteczek w konfiguracji Państwa przeglądarki stron internetowych i dalszą wizytę na stronie.

MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE

Uprawnienia wywiadu skarbowego a ochrona konstytucyjnych praw jednostki

dr Krzysztof Biernacki
ekspert ds. podatków w Koksztys Kancelarii Prawa Gospodarczego
z siedzibą we Wrocławiu

Szeroki zakres kontroli skarbowej, która określona została w art. 1 uoks1 jako dążenie do ochrony interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa oraz zapewnienie skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych, determinuje formy działań podejmowanych przez organy kontroli skarbowej. Jedną z nich jest wywiad skarbowy polegający na uzyskiwaniu, gromadzeniu, przetwarzaniu i wykorzystywaniu informacji o dochodach, obrotach, rzeczach i prawach majątkowych podmiotów podlegających kontroli skarbowej w celu zapewnienia wykonania ustawowych obowiązków nałożonych na określone podmioty (art. 36 uoks). Działania te mogą być prowadzone jako czynności o charakterze operacyjno-rozpoznawczym, które są podejmowane i prowadzone w sposób niejawny dla podmiotów kontrolowanych.


Przyjęta obecnie przez ustawodawcę konstrukcja wywiadu skarbowego jest wzorowana na czynnościach podejmowanych głównie przez Policję2, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencję Wywiadu3, zmierzających do niejawnego gromadzenia informacji w celu wykrywania działań zmierzających do naruszenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Mimo iż wywiad został wprowadzony do uoks dopiero w 1998 r.4, ewolucja tej instytucji w aspekcie czynności operacyjno-rozpoznawczych, które z istoty swojej ingerują w prawa i wolności obywatelskie, stanowi przykład rozszerzania zakresu uprawnień organów kontrolnych bez uwzględnienia ochrony tych praw. Do końca 1997 r. organy kontroli skarbowej nie mogły stosować środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie informacji oraz utrwalanie śladów i dowodów w sposób tajny (art. 36 ust. 2 uoks5).

Dopiero wprowadzone wspomnianą nowelizacją artykuły 36 i 37 uprawniały te podmioty do zbierania informacji w sposób tajny lub poufny. Czynności operacyjno-rozpoznawcze, prowadzone w ramach kontroli skarbowej, miały do końca sierpnia 2003 r. charakter subsydiarny. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 36 ust. 5 uoks mogły być one podjęte tylko wówczas, gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodziło wysokie prawdopodobieństwo, że będą one nieskuteczne lub nieprzydatne do wykrycia przestępstwa, ujawnienia jego sprawców i ujawnienia oraz zabezpieczenia dowodów.

Kolejną nowelizacją6 uoks z 1 września 2003 r. ustawodawca przekształcił wywiad skarbowy w samodzielną strukturę, która mogła prowadzić niezależnie od innych organów czynności o charakterze operacyjno-rozpoznawczym, w tym pozyskiwać i przetwarzać informacje o osobach bez ich wiedzy i zgody.

Zadania wywiadu skarbowego

Wskazane działania wywiadu skarbowego podejmowane są w celu realizacji enumeratywnie określonych przez ustawodawcę zadań. Zgodnie z odesłaniem wskazanym w art. 36 ust. 2 uoks są to:
  • kontrola rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych (art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 36 ust. 2 uoks);
  • ujawnianie i kontrola niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej, a także dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów (art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 2 uoks);
  • kontrola zgodności z prawem przywozu na terytorium Polski towarów dopuszczonych do obrotu lub mających inne przeznaczenie celne oraz wywozu towarów poza to terytorium, a także kontrola obrotu towarami pochodzenia zagranicznego, a także kontrola i ujawnianie towarów nielegalnie wprowadzonych na terytorium Polski (art. 2 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 2 uoks);
  • kontrola oświadczeń o stanie majątkowym osób - obowiązanych do ich składania - zatrudnionych lub pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych administracji celnej, podatkowej oraz kontroli skarbowej podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w tym w urzędzie obsługującym tego ministra (art. 2 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 36 ust. 2 uoks);
  • rozpoznawanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z obrotem z zagranicą towarami i technologiami objętymi kontrolą międzynarodową, naruszających prawa ochrony dóbr kultury narodowej, narodowego zasobu archiwalnego i ochrony własności intelektualnej, polegających na wprowadzaniu na terytorium Polski i wyprowadzaniu z niego środków płatniczych pochodzących z przestępstw, a także ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych, oraz zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom, oraz zapobieganie i ujawnianie przestępstw, o których mowa w art. 228-231 kodeksu karnego, popełnianych przez osoby zatrudnione lub pełniące służbę w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (art. 3 pkt 4 i 5 w zw. z art. 36 ust. 2 uoks).
Szeroki zakres podmiotowy w połączeniu z przyznanymi uprawnieniami tworzy w praktyce strukturę, która z dużą łatwością może ingerować w życie zarówno prywatne, jak zawodowe szeregu podmiotów, którym odrębne przepisy, w szczególności Konstytucja7, przyznają prawo ich ochrony.

W szczególności wymienić należy w tym miejscu prawo do ochrony życia prywatnego (art. 47 Konstytucji), zapewnienie wolności i ochrony tajemnicy komunikowania się (art. 49 Konstytucji) oraz brak podstaw do gromadzenia, przetwarzania oraz udostępniania informacji o obywatelach ponad niezbędny zakres do funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego (art. 51 ust. 2 Konstytucji).

Wyodrębnienie wywiadu skarbowego jako samodzielnej instytucji doprowadziło do zbyt szerokiego i nieostrego określenia jej uprawnień, które zostały zakwestionowane w świetle przytoczonych norm konstytucyjnych przez Trybunał Konstytucyjny8. Efektem tego orzeczenia była utrata od 30 czerwca 2006 r. mocy obowiązującej określonych przepisów uoks, które zostały zastąpione przez ustawodawcę najnowszą nowelizacją tej ustawy9. Zmiany te wprowadziły określone ograniczenia związane z możliwością i formą prowadzenia wywiadu skarbowego w stosunku do potencjalnie podejrzanych osób, tworząc jednocześnie uprawnienia i środki dla ochrony tych praw.

Trudna ochrona przed wywiadem Przyjęcie metody gwarancji praw i wolności poprzez przyznanie zainteresowanym procesowych środków ich ochrony pociąga za sobą znaczne trudności w związku ze specyfiką czynności operacyjno-rozpoznawczych wywiadu skarbowego. Biorąc pod uwagę ich niejawny charakter, w praktyce jednostkom trudno bronić się przed podsłuchiwaniem, kontrolowaniem korespondencji, niejawnym nadzorowaniem działalności gospodarczej itp. w sytuacji, gdy nie zostały one o tym poinformowane.

W związku z tym założenie ustawodawcy, iż wywiad skarbowy jest elementem postępowania kontrolnego, należy uznać za fikcję, gdyż nigdy czynności operacyjno-rozpoznawcze nie będą się zaczynać od przedstawienia przedsiębiorcy postanowienia o wszczęciu kontroli, jak to jest w jej formie klasycznej (art. 13 uoks). Analizując uregulowania wywiadu skarbowego w perspektywie zbierania materiału dowodowego w celu postawienia osobie fizycznej zarzutów popełnienia przestępstwa karnoskarbowego, wskazać można na szereg warunków formalnych, które muszą w takim postępowaniu zostać spełnione.

WAŻNE
W konsekwencji przedmiotem wywiadu skarbowego mogą być czynności organów kontroli, podejmowane w stosunku do praktycznie wszystkich jednostek: zarówno przedsiębiorców, jak i osób nieprowadzących działalności gospodarczej, podmiotów zagranicznych oraz pracowników administracji państwowej.

Ponadto organy kontroli skarbowej w ramach prowadzonego wywiadu skarbowego zostały wyposażone w uprawnienia związane z obserwowaniem i rejestrowaniem w miejscach publicznych informacji o osobach podejrzanych (art. 36aa uoks), pozyskiwaniem danych od określonych podmiotów gospodarczych (art. 36b uoks), przetwarzaniem wszelkich uzyskanych i zgromadzonych danych osobowych (art. 36h uoks), kontrolowaniem treści korespondencji, rozmów telefonicznych i zawartości przesyłek (art. 36c uoks) oraz nadzorowaniem w sposób niejawny wytwarzania, przemieszczania i przechowywania przedmiotów przestępstwa oraz obrotu nimi (art. 36ca uoks).

Przede wszystkim odnieść się należy do zasad ogólnych kontroli skarbowej, która powinna odbywać się z poszanowaniem godności człowieka oraz respektowaniem innych praw i wolności obywatelskich. W szczególności inspektorzy i pracownicy są zobowiązani do wykonywania czynności służbowych w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste i majątkowe osób i przedsiębiorców, których te czynności dotyczą (art. 11b uoks).

Wprawdzie przepisy te mają charakter generalny, ale powinno się je traktować jak zasady ogólne z Ordynacji podatkowej10 (art. 120-129). Oznacza to, że są to określone normy prawne, których niedopełnienie w określonym przypadku stanowi podstawę do kwestionowania podjętych lub dokonanych czynności procesowych. Działania organów kontroli naruszające te zasady są niezgodne z obowiązującymi przepisami. Szczegółowo analizując aspekty prawne związane z prowadzeniem czynności operacyjno-rozpoznawczych, należy wskazać na dwa rodzaje ograniczeń, które można traktować jako formy kontroli tego postępowania.

Pierwsza z nich dotyczy uzyskania odpowiednich zezwoleń od organów sądowych lub administracyjnych wyższego stopnia, od których uzależnione jest podjęcie odpowiednich czynności. Przeniesienie ciężaru kontroli na inne organy państwowe wynika z istoty takiej kontroli, która musi pozostać niejawna.

Druga natomiast grupa ograniczeń odnosi się już wprost do tzw. środków ochrony procesowej, które ustawodawca przyznał osobom kontrolowanym. Obie te kategorie są ważne z punktu widzenia osób fizycznych, które znając swoje uprawnienia oraz wymogi formalne związane z postępowaniem, mogą nawet w okresie późniejszym kwestionować podejmowane przez wywiad skarbowy czynności.

Kontrola operacyjna

Kontrola operacyjna, polegająca, jak wspomniano, m.in. na kontrolowaniu zawartości korespondencji, rozmów telefonicznych lub przesyłek, może być podjęta tylko w celu wykrycia, ustalenia sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw skarbowych, przeciwko obrotowi gospodarczemu lub mieniu, jeżeli wartość należności publicznoprawnej narażonej na uszczuplenie lub wielkość szkody majątkowej przekraczała w dacie popełnienia czynu zabronionego pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 36c uoks).

Ponadto na podjęcie takich czynności zgodę wyrazić musi Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, po uzyskaniu uprzedniej zgody Prokuratora Generalnego. W wyjątkowych przypadkach (tzw. przypadkach niecierpiących zwłoki, które to sformułowanie jest przesłanką o charakterze ogólnym), gdy zachodzi obawa utraty informacji lub zatarcia dowodów przestępstwa, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, jednocześnie zwracając się do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez ten sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej ma obowiązek wstrzymać kontrolę operacyjną oraz nakazać niezwłoczne protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych w wyniku jej stosowania w tym okresie. Dla osób, w stosunku do których podjęto określone czynności, wskazane wymogi formalne stanowią gwarancję braku inwigilacji bez wiedzy i zgody co najmniej kilku organów państwowych.

Ponadto w chwili, kiedy zostaną im przedstawione zarzuty oraz okazany materiał dowodowy zebrany w sprawie (art. 321 k.p.k.11 w zw. z art. 113 k.k.s.12), powinny one zweryfikować, czy zawiera on wymaganą zgodę Sądu i Prokuratora Generalnego. Dokumenty te traktować bowiem należy jako niezbędne przesłanki skutecznego i ważnego prowadzenia czynności wywiadu skarbowego.

Wprawdzie przepisy uoks oraz k.p.k. nie zawierają wprost unormowania analogicznego do art. 120 Ordynacji, które nakłada na organy kontroli skarbowej obowiązek działania na podstawie prawa, niemniej jednak z całokształtu istniejących przepisów, zwłaszcza art. 6 uoks oraz ogólnej zasady art. 2 Konstytucji, należy wskazać obowiązek działania wyłącznie w oparciu i granicach przewidzianych przez przepisy prawa. W konsekwencji brak określonych zezwoleń powinien stanowić podstawę do odmowy potraktowania zebranego materiału jako dowodu obciążającego w sprawie.

Zażalenie jako forma ochrony

Poza wskazanymi, formalnymi aspektami prowadzenia postępowania kontrolnego w zakresie wywiadu skarbowego, przepisy przyznają samym przedsiębiorcom możliwość kwestionowania podjętych przeciwko nim działań. Przede wszystkim wszelkie czynności podejmowane przez wywiad skarbowy powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra danej osoby. Jeżeli w jej opinii działania wywiadu przekraczają tę klauzulę generalną, ma ona prawo złożyć zażalenie do Prokuratora Generalnego w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o takich czynnościach (art. 36aa uoks).

Uprawnienie to zostało dodane wspomnianą nowelizacją uoks i dalsze przepisy nie precyzują, w jakim trybie powinno się toczyć postępowanie związane ze złożonym zażaleniem. Jednocześnie mając na uwadze, iż obecnie jest to formalnie jedyna możliwość ochrony praw przedsiębiorcy, należy bliżej przeanalizować tę instytucję. Mimo iż czynności operacyjno-rozpoznawcze co do zasady mają na celu zebranie i utrwalenie dowodów przede wszystkim przestępstw karnoskarbowych, przepisy nie dają podstaw, aby do złożonego zażalenia stosować przepisy k.p.k.

W związku ze wskazaną zależnością, polegającą na potraktowaniu wywiadu skarbowego (w tym czynności operacyjno-rozpoznawczych) jako części postępowania kontrolnego, zgodnie z art. 31 uoks w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej13. W efekcie należy przyjąć, iż wniesienie zażalenia nie wstrzymuje podjętych działań (art. 238 Ordynacji), ale Prokurator Generalny na wniosek danego podmiotu lub z urzędu może ze względu na jego szczególnie ważny interes, w drodze postanowienia wstrzymać podejmowane czynności (art. 224 w zw. z art. 239 Ordynacji).

WAŻNE
Kontrola operacyjna została ograniczona czasowo. Zarządza się ją na okres nie dłuższy niż 3 miesiące (art. 36c uoks). Sąd Okręgowy w Warszawie może, na pisemny wniosek Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące.

Natomiast w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się nowe okoliczności istotne dla wykrycia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów takich przestępstw, Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może wydać postanowienie o prowadzeniu kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie powyższych okresów.

Jeżeli zatem, analogicznie jak w sytuacji powyższej, osobie fizycznej przedstawiony zostanie materiał dowodowy zebrany po okresie, na jaki udzielono zgody na prowadzenie kontroli operacyjnej, może być on kwestionowany w formie wniosku o oddalenie zgromadzonych w tym trybie dowodów.

Brak określenia terminu, w jakim zażalenie powinno być rozpatrzone, nakazuje stosować tu analogicznie przepisy o terminach załatwienia spraw. Przy czym wątpliwości nasuwają się przy kwalifikacji, czy zażalenie takie powinno być traktowane jako odwołanie, czy wszczyna ono sprawę o charakterze analogicznym do postępowania podatkowego. Jest to o tyle istotne, iż traktując zażalenie jako swoistą formę odwołania, należy wskazać na dwumiesięczny termin jej załatwienia od dnia przekazania akt sprawy przez organ prowadzący postępowanie do Prokuratora Generalnego (art. 139 § 3 Ordynacji).

Natomiast drugi przypadek wiązać się będzie z koniecznością załatwienia sprawy niezwłocznie, gdyż fakt wszczęcia i prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych powinien być znany Prokuratorowi Generalnemu z urzędu (art. 139 § 2 Ordynacji). Mając na względzie specyfikę czynności wywiadu skarbowego, celem ochrony praw i wolności obywatelskich przedsiębiorców, należałoby postulować stosowanie tego drugiego terminu lub wprost uregulowanie tego trybu postępowania w przepisach uoks.

WAŻNE
Rozważyć również należy ochronę przedsiębiorców w przypadku nieustosunkowania się przez Prokuratora Generalnego do złożonego zażalenia. Zgodnie z przepisami ogólnymi, stronie (w tym wypadku przedsiębiorcy) służy ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 141 Ordynacji).

Pismo takie składa się do organu wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Stosując odpowiednio przepisy Ordynacji, wskazać należy, iż Prokurator Generalny jest ostatnią instancją, co oznacza iż w świetle art. 221 w zw. z art. 239 Ordynacji przedsiębiorcy służy ponaglenie do tego samego organu. W konsekwencji trudno mówić w tym przypadku o skutecznej kontroli działań wywiadu skarbowego przez Prokuratora Generalnego.

Zakres ochrony osób fizycznych, w stosunku do których prowadzony jest wywiad skarbowy, należy również przeanalizować w kontekście zgodności obowiązujących regulacji z Konstytucją. Jako przykład wskazać można treść art. 36ca uoks, który pozwala organom kontroli na niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania i przechowywania przedmiotów przestępstwa oraz obrotu nimi, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz jeżeli inne środki okazały się bezskuteczne lub zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub nieprzydatne.

Jednocześnie w art. 36ca ust. 5 Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości otrzymał upoważnienie do wydania rozporządzenia celem określenia sposobu dokumentowania wymienionych czynności. Minister delegację tę wykonał14, przy czym rozszerzył w § 2 pkt 3 rozporządzenia zakres dokonywanych czynności również na niejawne otwieranie przesyłek i innych rzeczy w celu sprawdzenia ich zawartości.

W świetle istniejących przepisów stanowi to przekroczenie ustawowe, które powinno być zweryfikowane co do jego zgodności z Konstytucją. Zgodnie bowiem ze wspomnianym art. 49 Konstytucji ograniczenie wolności i tajemnicy komunikowania się może nastąpić wyłącznie w drodze ustawy.

W tym przypadku dokonuje tego rozporządzenie, co oznaczać powinno kwestionowanie zebranych w tym zakresie dowodów jako uzyskanych bez podstawy prawnej. Mając jednak na uwadze tryb stwierdzenia konstytucyjności, ewentualny zarzut osoby, w stosunku do której toczy się już postępowanie w fazie in personam, powinien skutkować skierowaniem przez sąd odpowiedniego wniosku do Trybunału Konstytucyjnego.

Wnioski
Analizując przytoczone przepisy uoks dotyczące relacji pomiędzy uprawnieniami wywiadu skarbowego a zapewnieniem ochrony praw jednostki, wskazać należy na iluzoryczność tej ostatniej. Wprawdzie wprowadzona od jesieni ubiegłego roku możliwość złożenia zażalenia do Prokuratora Generalnego jest krokiem we właściwym kierunku, ale jak wskazano powyżej, brak doprecyzowania tej instytucji przede wszystkim w ujęciu procesowym, może w praktyce prowadzić do faktycznego braku ochrony osób fizycznych, potencjalnie narażonych na tego typu działania bez uzasadnionych przyczyn.

Ponadto szereg innych wątpliwości oraz wskazanych wad o charakterze legislacyjnym uprawnia do stwierdzenia, iż tak szczególna materia jak ograniczenie praw jednostki została przez ustawodawcę potraktowana bez należytej uwagi. W konsekwencji prowadzić to może do znacznie szerszej inwigilacji wielu osób, bez odpowiedniej kontroli podejmowanych działań.

Pomijając postulaty związane z ewentualną nowelizacją w rozpatrywanym zakresie uoks, w przypadku naruszenia praw i wolności jednostek w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz braku skutecznej kontroli Prokuratora Generalnego, należy zastanowić się, czy w konkretnym przypadku nie dojdzie do naruszenia odpowiednich przepisów Konwencji15, co uzasadniać będzie skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.


  1. Ustawa z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm., dalej jako uoks).
  2. Artykuł 14 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. nr 30, poz. 197 ze zm.).
  3. 3Artykuł 27 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz.U. nr 74, poz. 676 ze zm.).
  4. Ustawa z 7 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej i niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 720).
  5. W wersji ustawy obowiązującej do końca 1997 r.
  6. Ustawa z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. nr 137, poz. 1302 ze zm.).
  7. Ustawa z 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako Konstytucja).
  8. Wyrok TK z 20 czerwca 2005 r. (K 4/04, OTK-A 2005/6/64).
  9. Ustawa z 22 września 2006 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 191, poz. 1413).
  10. Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja).
  11. Ustawa z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555 ze zm., dalej jako k.p.k.).
  12. Ustawa z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. nr 83, poz. 930 ze zm., dalej jako k.k.s.).
  13. Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja).
  14. Rozporządzenie Ministra Finansów z 8 lutego 2007 r. w sprawie sposobu przeprowadzania i dokumentowania przez wywiad skarbowy czynności niejawnego nadzorowania wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa (Dz.U. nr 35, poz. 2293, dalej jako rozporządzenie).
  15. Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie 4 listopada 1950 r. wraz z odpowiednimi zmianami i uzupełnieniami (Dz.U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.).

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
Fiskus
WYBRANY NUMER: 9-10/2007
DATA WYDANIA: 0000-00-00

Komentarze

Mniejsze dochody z akcyzy do budżetu

Aktualności

Współodpowiedzialność za długi małżonków takűe przy rozdzielności majątkowej
Syndyk tylko z licencją
Wyższe kary za wykroczenia
E-deklaracje na podatek transportowy

VAT

Przychody biura rachunkowego a VAT
Dostawa towarów przez organy egzekucyjne
Europejskie regulacje VAT ignorują rozwój mediów cyfrowych

PIT

Bilansowe i podatkowe rozliczanie przychodów i kosztów w czasie
Dochody z tytułu udziału w zyskach związanych z likwidacją spółek kapitałowych

Opinie

Uprawnienia wywiadu skarbowego a ochrona konstytucyjnych praw jednostki

Procedury

Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym przed NSA (cz. 2)
Kilka słów o mediacji w podatkach
Jak się poskarżyć na opieszały sąd i uzyskać odszkodowanie od Skarbu Państwa
Proces karnoskarbowy bez udziału sprawcy

Przestępstwa gospodarcze

Przestępstwo przekupstwa menedżerskiego - art. 296a k.k. (cz. 2)

Egzamin na doradcę podatkowego

Ordynacja podatkowa

Autorytety o...

Jedna "europejska" podstawa opodatkowania - projekt CCCTB

Sukcesja podatkowa

Prawa i obowiązki następców prawnych
Hotelarz    Rynek Turystyczny     Restauracja    Polski Jubiler
Wydawnictwo TRENDY | Polskie Wydawnictwa Specjalistyczne ProMedia



Zapoznaj się z naszym portalem pisma branżowego Hotelarz