zamknij to okno
Portale internetowe Wydawcnictwa Trendy sp. z o.o. korzystają z ciasteczek COOKIES w celu poprawnego działania statystyk GOOGLE oraz BIZON MEDIA dostarczających reklamy. Jeśli nie zgadzają się Państwo na zostawianie ciasteczek przez GOOGLE ANALYTICS prosimy o wyłączenie obsługi ciasteczek w konfiguracji Państwa przeglądarki stron internetowych i dalszą wizytę na stronie.

MENU   START WYDAWCA REDAKCJA ARCHIWUM  
Szukaj

WYSZUKIWARKA



BAZY PRAWA
PRAWO KRAJOWE
PRAWO UE

Na czym polega kredyt podatkowy

Kredyt podatkowy to możliwość niewpłacania przez podatnika zaliczek na podatek dochodowy przez jeden rok podatkowy, wykazania podatku dochodowego za ten rok w rozliczeniu rocznym i późniejszej spłaty zobowiązania podatkowego należnego od dochodu powstałego w tym czasie. Kredyt podatkowy jest zatem podobny w skutkach do przedłużenia terminu zapłaty podatku i rozłożenia zapłaty podatku na raty. W okresie kredytowania podatkowego nie powstaje wymagalne zobowiązanie podatkowe, a w konsekwencji również zaległość podatkowa.
  
Instytucja kredytu podatkowego polega na zwolnieniu podatników, którzy po raz pierwszy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z obowiązku uiszczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy oraz składania urzędowi skarbowemu comiesięcznych deklaracji o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku – odpowiednio PIT-5 dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych lub CIT-2 dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych.
  
Podatnicy korzystający z kredytu podatkowego nie będą natomiast zwolnieni z obowiązku złożenia zeznania rocznego, tj. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym korzystali ze zwolnienia. Podatnik będzie musiał uiścić podatek w pięciu kolejnych latach następujących bezpośrednio po roku korzystania ze zwolnienia. W każdym roku podatnik podatku dochodowego wpłaca 20 proc. podatku wykazanego w zeznaniu za rok objęty zwolnieniem. Podatek jest płatny w terminach przewidzianych dla złożenia zeznań za te pięć lat.
  
Kto może skorzystać z kredytu podatkowego?
Kredyt podatkowy adresowany jest do nowo powstających mniejszych podmiotów gospodarczych. Aby skorzystać z kredytu podatkowego, podatnik musi spełniać łącznie następujące warunki:
  •  rozpocząć po raz pierwszy prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej,
  •  posiadać status małego przedsiębiorcy,
  •  zatrudniać na podstawie umowy o pracę co najmniej 5 pracowników,
  •  osiągać z działalności gospodarczej przychody w kwocie minimum 1000 euro średniomiesięcznie.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych dodatkowo jako jeden z warunków korzystania z kredytu podatkowego wymienia konieczność rozliczania dochodów według skali podatkowej. Wymóg ten dotyczy jednak tylko roku korzystania z kredytu podatkowego. W następnych latach, tj. w latach, kiedy podatnik spłaca kredyt, może rozliczać swoje dochody według 19-proc. podatku  liniowego.
  
Ponadto osobom fizycznym ustawodawca nakazuje również spełnienie dodatkowego warunku: w prowadzonej działalności gospodarczej podatnik nie może wykorzystywać środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także innych składników majątku o znacznej wartości (stanowiącej co najmniej równowartość 10 000 euro) – udostępnionych mu nieodpłatnie przez osoby zaliczane do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadku i darowizn, wykorzystywanych wcześniej w działalności gospodarczej prowadzonej przez te osoby i stanowiących ich własność.
 
Rozpoczęcie działalności gospodarczej
Z kredytu podatkowego mogą skorzystać podatnicy, którzy najwcześniej od 25 października 2002 r. rozpoczęli lub dopiero rozpoczną działalność gospodarczą.
W przypadku osób prawnych terminem rozpoczęcia działalności gospodarczej jest dzień wykonania pierwszej czynności mającej przymiot czynności zarobkowej, zorganizowanej, zawodowej, administracyjnie określonej, ciągłej, czyli wskazującej na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. 
    
Podatnikiem „rozpoczynającym po raz pierwszy działalność gospodarczą” – w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest osoba, która w roku rozpoczęcia tej działalności, a także w okresie trzech lat, licząc od końca roku poprzedzającego rok jej rozpoczęcia, nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej samodzielnie lub jako wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej oraz działalności takiej nie prowadził małżonek tej osoby, o ile między małżonkami istniała w tym czasie wspólność majątkowa.
  
Status małego przedsiębiorcy
Zgodnie z art. 105 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej za małego uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz
2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 000 000 euro lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 000 000 euro.
Status małego przedsiębiorcy podatnik obowiązany jest posiadać jedynie do pierwszego dnia roku podatkowego, w którym korzysta ze zwolnienia. W późniejszym okresie prowadzenia działalności status ten może utracić bez konsekwencji utraty prawa do zwolnienia.
  
Zmiana statusu małego przedsiębiorcy na status przedsiębiorcy średniego w trakcie roku korzystania z kredytu i w latach następnych nie wyklucza prawa do kredytu ani nie powoduje obowiązku jego zwrotu.
 
Korzystanie z kredytu podatkowego
Podatnicy mogą skorzystać z kredytu podatkowego w roku podatkowym następującym bezpośrednio po roku, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, pod warunkiem jednak że w roku rozpoczęcia działalność ta była prowadzona co najmniej przez pełnych 10 miesięcy. Jeżeli w pierwszym roku działalność ta była prowadzona krócej niż 10 miesięcy, podatnik może skorzystać z kredytu podatkowego w roku następującym dwa lata po roku, w którym rozpoczął prowadzenie działalności.
 
PRZYKŁAD 1
Podatnik (spółka z o.o.) po raz pierwszy rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej 1 lutego 2004 r. Zatem kredyt podatkowy może przysługiwać firmie w roku 2005, gdyż w roku 2004 prowadził działalność przez 10 miesięcy. Jeżeli spółka spełnia pozostałe warunki do skorzystania z kredytu podatkowego, to:
  •  w roku 2005 skorzysta ze zwolnienia od podatku, a następnie
  •  w latach 2006–2010 do dochodu wykazanego w zeznaniach podatkowych za te lata będzie dodawać po 20 proc. dochodu uprzednio zwolnionego od podatku w roku 2005 –  w celu ustalenia podatku od łącznego dochodu.
      
PRZYKŁAD 2
Pan X po raz pierwszy rozpoczął działalność gospodarczą w kwietniu 2004 r. Będzie mu przysługiwało prawo do skorzystania z kredytu dopiero w 2006 r., ponieważ w roku 2004 jego działalność nie była prowadzona przez pełnych 10 miesięcy.
 
Stosunkowo długi okres oczekiwania na możliwość skorzystania z kredytu podatkowego stwarza podatnikowi realne szanse rozwoju. Trzeba bowiem pamiętać, że w początkowym okresie działalności dochody podatnika są najczęściej niskie, a więc konsekwentnie niski jest również podatek lub w ogóle nie występuje. Dlatego kredyt po rozwinięciu działalności jest dla podatnika rozwiązaniem korzystniejszym.
  
Warunkiem skorzystania z kredytu jest złożenie pisemnego oświadczenia we właściwym urzędzie skarbowym w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym podmiot chce skorzystać ze zwolnienia – dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych, albo do 31 stycznia danego roku – dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.  Niedotrzymanie tego terminu spowoduje utratę prawa do skorzystania z kredytu podatkowego. Brak tego zawiadomienia w razie powstania obowiązku zapłaty zaliczki na podatek powoduje wystąpienie zaległości podatkowej ze wszystkimi negatywnymi skutkami.
  
Ze względu na istotne różnice w zasadach opodatkowania dochodów osób fizycznych i prawnych zróżnicowany jest także sposób prezentacji skutków korzystania z kredytu podatkowego w rocznym zeznaniu podatkowym.
 
Wyłączenia z prawa do kredytu podatkowego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że z kredytu nie mogą skorzystać określone grupy podatników. Są to podmioty, które:
  •  utworzono w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału,
  •  utworzono w wyniku przekształcenia spółki lub spółek niemających osobowości prawnej,
  •  zostały utworzone przez osoby fizyczne, które na poczet kapitału nowego podmiotu wniosły własne przedsiębiorstwo lub składniki majątku tego przedsiębiorstwa o łącznej wartości przekraczającej 10 000 euro, przeliczone według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roku poprzedzającego rok korzystania ze zwolnienia,
  •  zostały utworzone przez osoby prawne lub fizyczne wnoszące aportem składniki majątku uzyskane z likwidacji podatników, którzy korzystali z omawianego zwolnienia, jeśli osoby wnoszące aport posiadały udziały lub akcje zlikwidowanych podatników.
Utrata prawa do kredytu podatkowego
Prawo do kredytu podatkowego tracą podatnicy, którzy:
  •  zostali poddani likwidacji albo została ogłoszona ich upadłość obejmująca likwidację majątku w okresie korzystania ze zwolnienia lub w trakcie pięciu następnych lat podatkowych (osoby prawne), a dodatkowo dla osób fizycznych – likwidacja majątku lub upadłość obejmująca likwidację majątku spółki, której są wspólnikami,
  •  w którymkolwiek miesiącu roku podatkowego, w którym korzystają ze zwolnienia, bądź w trakcie następnych pięciu lat podatkowych zmniejszają stan zatrudnienia na podstawie umowy o pracę o więcej niż 10 proc. w stosunku do najwyższego przeciętnego miesięcznego zatrudnienia w roku poprzedzającym rok podatkowy,
  •  w roku korzystania ze zwolnienia albo w pięciu następnych latach osiągną średnie miesięczne przychody z prowadzonej działalności gospodarczej na poziomie niższym niż 1000 euro, przeliczone według średniego kursu ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia w roku poprzednim,
  • l odpowiednio w roku podatkowym lub za rok podatkowy, w którym korzystają ze zwolnienia, lub w pięciu następnych latach podatkowych mają zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, w cłach oraz w składkach na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (jeśli podatnik ureguluje zaległość wraz z odsetkami w trakcie 14 dni od daty doręczenia decyzji ostatecznej, na podstawie której wymierzono zaległość, nie traci prawa do ulgi).
Podatnicy, którzy utracili prawo do zwolnienia, są obowiązani do powrotu do ogólnych zasad rozliczeń podatkowych. Jeżeli utrata prawa do korzystania z kredytu podatkowego nastąpi przed terminem złożenia zeznania podatkowego za rok, w którym podatnik korzystał ze zwolnienia, jest on wówczas obowiązany do składania kolejnych deklaracji oraz zapłaty zaliczek lub podatku należnego. W takiej sytuacji nie powstaje u podatnika zaległość podatkowa i nie musi on naliczać odsetek za zwłokę. Jeżeli utrata prawa do zwolnienia nastąpi po terminie złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w roku objętym zwolnieniem, a przed upływem pięciu lat po jego zakończeniu, podatnik jest obowiązany do natychmiastowej zapłaty należnego podatku, a także odsetek od zaległości za okres od terminu złożenia zeznania. Odsetki nalicza się od dnia następnego po upływie terminu określonego dla złożenia zeznania, w którym podatnik miał obowiązek złożyć to zeznanie.
  
Wnioski
Jak wynika z powyższego, decyzja podatnika o wyborze zwolnienia może okazać się zarówno pożyteczna, jak i niebezpieczna. Ryzyko podatkowe związane z naruszeniem warunków korzystania z kredytu jest istotne, tym bardziej że uzależnione może być w dużej mierze od czynników niezależnych od przedsiębiorcy, np. ogólnogospodarczych czy ekonomicznych (np. średniomiesięczny przychód czy wahania zatrudnienia). Ryzyko to jest znaczne, bo obejmuje okres praktycznie 6 lat, i będzie rosło wraz z upływem czasu, ponieważ konsekwencje utraty zwolnienia w roku, którego zwolnienie dotyczy, są zdecydowanie mniejsze niż w ostatnim roku spłaty kredytu podatkowego. W opinii autora tak rygorystyczne warunki korzystania ze zwolnienia oraz dotkliwe konsekwencje utraty tego prawa mogą zniechęcać małych przedsiębiorców.
STANISŁAW MIELNIK
PODSTAWA PRAWNA
art. 25 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) oraz art. 44 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie opublikowania go w piśmie.
Fiskus
WYBRANY NUMER: 9-10/2007
DATA WYDANIA: 0000-00-00

Komentarze

Mniejsze dochody z akcyzy do budżetu

Aktualności

Współodpowiedzialność za długi małżonków takűe przy rozdzielności majątkowej
Syndyk tylko z licencją
Wyższe kary za wykroczenia
E-deklaracje na podatek transportowy

VAT

Przychody biura rachunkowego a VAT
Dostawa towarów przez organy egzekucyjne
Europejskie regulacje VAT ignorują rozwój mediów cyfrowych

PIT

Bilansowe i podatkowe rozliczanie przychodów i kosztów w czasie
Dochody z tytułu udziału w zyskach związanych z likwidacją spółek kapitałowych

Opinie

Uprawnienia wywiadu skarbowego a ochrona konstytucyjnych praw jednostki

Procedury

Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym przed NSA (cz. 2)
Kilka słów o mediacji w podatkach
Jak się poskarżyć na opieszały sąd i uzyskać odszkodowanie od Skarbu Państwa
Proces karnoskarbowy bez udziału sprawcy

Przestępstwa gospodarcze

Przestępstwo przekupstwa menedżerskiego - art. 296a k.k. (cz. 2)

Egzamin na doradcę podatkowego

Ordynacja podatkowa

Autorytety o...

Jedna "europejska" podstawa opodatkowania - projekt CCCTB

Sukcesja podatkowa

Prawa i obowiązki następców prawnych
Hotelarz    Rynek Turystyczny     Restauracja    Polski Jubiler
Wydawnictwo TRENDY | Polskie Wydawnictwa Specjalistyczne ProMedia



Zapoznaj się z naszym portalem pisma branżowego Restauracja